NE ÖYLE NE BÖYLE

Kiş

2012-01-19T18:07:00.000+02:00

Haftanın tek tatil günü olan bir gün için erken sayılabilecek bir saatte uyandım. Uzun, upuzun zamandır hiç yemediğim kadar ekmek peynir tükettim, sallama çay sıkıcıydı. Evin temiz olmasının ne kadar huzur verici olduğunu hatırlayıp temizlik yaptım, rahatladım. Ardından nedense aklıma 'Blue Valentine' geldi, izlemeye başladım. Filmin ortasında bir yerde, teste giden bulaşık makinam geri döndü. Duş alıp, kiş tarifi baktım, filmi ağlamaklı bitirdim. Akşam ki Taksim planını iptal edip kiş yapmaya gittim ve olaylar gittikçe ilginçleşti.

Blue Skies

2012-01-05T14:40:00.000+02:00

* Geçen sene ki pek kabarık olmayan listemden belki de en önemli 2 şey gerçek olmuş, diğerlerinin gerçek olabilmesi içinse biraz daha beklemeliymişim sanırım. Biri sevebileceğim bir işe girmekti zaten, diğeri de (bknz) muhteşem Bon Jovi' nin İstanbul'a gelebilmesiydi. (belki de hiç olmaz dediğim şey gerçek oldu)

* Bu sene hayalini kurduğum iş ve özel hayatı bir arada götürme eylemini pek yerine getiremedim, darısı diğer senelere diyelim. İşten çıkıp kendimi eve atma hayaliyle dolup taşarken en fazla Carrefour'a uğradım mesela. İlk maaşımla Ferhan Şensoy'a gitme hayalim, 9. ayın maaşını alıp "mmmıfss üşeniyoruğğğm" diye sızlanırken kendini uzay boşluğuna doğru fırlattı. Ama ümitliyim hala.

* Paramı en çok kıyafet ve yemeğe yatırmışım her zaman ki gibi. Şu aralar takık olduğum konu, insan bir kır pidesi ile bile doyacakken en uyduruk bilmemne sosuna batırılmış bir biftek için kendini neden parçalar? Bunun cevabını da 2012' de kendime verebilmeyi umuyorum.

* Yeni bir işe girmek, yeni ve çok daha sevdiğim bir semte taşınmak, Bon Jovi konserine gitmiş olmak benim için bu senenin en heyecan verici gelişmeleriydi, daha az okumak, daha az şey keşfedebilmek, daha az fotoğraf çekmek, daha az yazmak, daha az yer görebilmekse kişisel anlamda kendimi gerilemiş hissettiğim yegane eylemler oldu.

* Bir de uzaktan bir İnstagram sevici olarak, hala izliyorum olanları, direniyorum telefonla fotoğraf çekme işine. Ama o danası makineyi de her yere taşıyamıyorum, vicdan yapıyorum falan. Neyse işte.

Son olarak, tedirginliğime, zamanlı zamansız geliveren anksiyeteme çok iyi geldiği için Jamiroquai' e teşekkürlerimi bir borç biliyorum..

wolf & I

2011-12-22T16:19:00.000+02:00

12'de bir telefona uyandım. Kalktım, peynirli omlet yedim ve dünyanın en gereksiz filmlerinden birini izledim, amacım da buydu. Şimdi üşenmezsem Bakırköy' e gidip hiç okumaya yeltenmeyeceğim kitaplar, ara sıra göz göze geleceğim kıyafetler alıp eve geri döneceğim. Hı, bir de deterjan bitmişti. Yolda da muhtemelen şu şarkıyla ıslanırım.

aa bi de yılbaşı geliyordu di mi?

5 Ekim Ghetto 123 Konseri

2011-10-11T21:21:00.000+03:00

Sinema mı konser mi diye epey düşünüp, 123'ü de canlı canlı dinlemek istediğimize karar verip Ghetto'ya yollandığımız bir akşam. Biliyor musunuz bilmem ama bazı mekanlar artık erken saat uygulaması yapıp konserleri 'makul' saatlere alıyorlar, zaten düşününce gayet saçma haftaiçi bir konserin gece yarısı başlaması. Hatta Anadolu Yakası' nda oturduğumuz için çoğu konser de Taksim' de olunca, üstüne bir de haftaiçi konser monser izleyemez olmuştuk. Ghetto Twitter' da "123 konseri erken saat uygulaması kapsamında, 21.30'da gerçekleşecek." diye yazınca yorgun argında olsak gittik, zaten konser 21:30'da, en fazla kaça kadar sürecek diyip keyifli ve huzurlu bir akşam geçiririz diye sevindik. Ne mi oldu? Girdiğimizde mekana saat tam 21:30' du, biz bize düşen görevi yaptık yani, 2 sene önce yine bir konser öncesinde aldığımız bilet ücretini kredi kartından 2 kere çekip bizi üzen Ghetto'ya bir şans daha vermek istedik. Girdiğimizde en fazla 10 kişi vardı, Barış yine bu konser 1 saatten önce başlamaz dedi, ben kendisini paranoyak olmakla suçlayıp 'yeeaaa öle demediler ama erken olacak' falan diyordum, yarım saat sonra baya baya sinirlenmeye başladım bir kere madem başlatamayacaksınız ordan burdan artistlik yapıp erken uygulamamız var bıdı bıdı demiyeceksiniz. Gerçekten kalkıp biletleri iade edip ordan ayrılmak için büyük bir istek duydum, ama o kadar çok vakit kaybettik ki, hadi biraz daha biraz daha derken yaklaşık 45 dk gecikmeyle çıktı grubumuz.

Sorun Ghetto' da olmayabilir elbet, mekan sonradan epey dolsa da 10 kişilik gruba konser vermeyi uygun görmemiş olabilir 123, ama -gerçekten- tam saatinde çıkıp o bir avuç kişiye konser başlatsaydı çok daha saygı duyacaktım.

Gelelim konsere, evet gerçekten başarılıydı. Ben zaten son 1 senedir epey dinlemiştim kendilerini, canlı izlemek de iyiydi, önceki gerginliğimiz her ne kadar bizi olumsuz etkilemişse de yine de etkilenerek çıktık konserden. Özellikle davulcusu Berke Can Özcan ve klavyecisi Burak Irmak şahaneydi. O nasıl bir kendinden geçerek çalmaktır:) Yeni albümleri de kısa bir süre içerisinde çıkacak sanırım, sabırsızlıkla bekliyoruz zira birkaç parça çaldılar, Türkçe şarkılar da olacak üstelik.

İşte böyle.. 45 dk kimine çok az bir zaman dilimi olarak görünebilir ama inanın bizim çalışma tempomuzda olan kişiler için çok çok önemli, hele ki hafta içiyse ve sadece öğrencilere yönelik konser düzenlemiyorsan.. (Üstelik bir de sırf konser için işten çıkıp karşıya geçtiysen, saat 21:30 olsun diye orda burda zaman geçirdiysen) Gerçek müzikseverler soğutuluyor böyle böyle maalesef.

candan erçetin ve birkaç bıdı bıdı

2011-10-05T14:03:00.002+03:00

* Günün ilk kahvesi eşliğinde Candan Erçetin dinliyorum, liseden beri ara ara dinlerim hep aynı şarkılarını. Mesela şu an bu şarkısını. Sonrada bu şarkısını. Ama en çok bunu. Yanlış bilmiyorsam bu şarkıyı sevgilisi Candan Erçetin' e yazmış zamanında, bu şarkı bir kadına yazılan en güzel şarkılardan, daha güzel tarif yapılabilir mi binlerce cümle kursan bu kadar? yok, sanmam.

* Candan Erçetin hareketli şarkı söylememeli bence, böyle şarkılar daha çok yakışıyor, diğer şarkılarında koşa koşa uzaklaşıyorum kendisinden (bknz melek, kedi, vs)

* Bir önceki depresif yazının aksine gayet keyifliyim artık, her şey yoluna girdi nihayet belirsizlikler bitti, günün 5 saatini yolda geçirerek yenilenmiş işime gidip geliyorum şaşkınlıkla. Ne oluyorsa hep en iyisi oluyor hayatımda, her şeyde bir hayır var lafı inanıyorum ki yalan değil. Yakında yazmayı özlediğim tespit yazılarıma metrobüslerle devam edeceğim duyurayım şimdiden, zira saatlerce poposunun derdine düşmüş yurdum insanlarını itişip kakışırken izliyorum baya neşeli geçiyor yollar.

* Alis gelecek zaten daha, ismini duyduğumdan beri hastasıyım zaten kendisinin. Uzaklara gitmediğim için daha da mutluyum, bol fotoğrafını çekicez kendisinin pek sevdiğim annesiyle beraber, hele bi gelsin.

SOSYAL MESAJ: Topuklu ayakkabı giyip sanki babet giymişçesine rahat yürüyen, tüm gün üzerinde durup etrafa neşe saçabilen kız sana sesleniyorum, dünyanın en kıskanılası insanısın, müthişsin, özgüveninin hastasıyım.

nereye sokağı

2011-09-19T22:20:00.000+03:00

* Evde ilk kez 3 şişe şarap var, sabırla açılmamış, özel bir günde açarız niyetiyle. Açıp içmek istiyorum ama Barış yok günlerdir, o gelince de ben olmayabilirim. Birtakım değişiklikler olabilir hayatımızda 10güne kadar. Diyeceğim o dur ki, o şaraplar açılmayı bekleyebilirler aylarca. Fazla mı gizemli, evet. Fonda
Bülent Ortaçgil olunca böyle oluyor. Farklı bir şehir olabilir her an (iş mevzusu), olursa yazacağım.

* Tiyatro, film, dizi yok bu ara, sadece müzik. En dingin olanları sadece. Kitap olarak da Ferhan Şensoy okuyorum bol bol, çok iyi geliyor daraldıysam hele.

* Fotoğraf ara sıra, hatta şurada her güne 1 fotoğraf koyuyorum.

* Yazılarda kısalıyor gittikçe, şimdilik böyle.

Beyoğlu 5. Sahaf Festivali

2011-09-09T15:45:00.000+03:00

İşte yine başladı canımız ciğerimiz festivalimiz. Bu sene 5. si yapılan festivalin yapılan tek değişikliği mekanı oldu, evet yine Taksim'de ve ulaşılması yine çok rahat bir yerde, Tepebaşı' nda, TRT binasının önünde. Odakule' yi gördüğünüzde hemen ordaki aradan girin, gözünüze çarpacak direkt. Hemen yanında da IFW çadırı var zaten, acayip bir kültür karmaşası yaşanıyor şimdilerde oralarda :)

72 Sahaf katılıyor bu sene, Ankara' dan gelenler de var, yine epey renkli. Ben geçen sene de olduğu gibi bu sene de arayıp bulamadığım kitaplarımı buldum çok ucuz bir fiyata. Ferhan Şensoy' un Oteller Kitabı 'nı arıyordum mesela ne zamandır, rafın birinden göz kırptı hemen bana, her sene bir Ferhan Şensoy kitabı alıyorum festivalden, bu da benim geleneğim oldu sanki.

* Tarih olarak 6-18 Eylül şimdilik, genelde her sene tarih uzatılıyor bilginize..

Mini Bodrum Tatili

2011-09-05T22:56:00.000+03:00

Şu yoğun iş günlerinde 5 günlük mis gibi bir tatil yaptık pek sevgili Bodrumumuzda. Önceki yazıma istinaden yerleşebilir miyiz, yerleşirsek ne yaparız, nasıl geçiniriz gibi pek çok soruyla gezindik tüm sevdiğimiz yerlerde. Bol fotoğraf çektim yine, mangallar yaktık, denizde oynanabilecek tüm saçmalıkları oynadık, okey tavla gırla, kısacası baya tadını çıkarttık, zaman kısıtlı olunca insan aklında kalan her şeyi yapmak istiyor.

Aklımda Kalanlar

- Bodrum merkezde barlar sokağında küçücük bir büfe var, Balık-Ekmek olması lazım ismi. Orda yediğimiz midye tava ve kalamarı nerdeyse her gün anıyoruz. Yağ çekmemiş, taze ve şahaneydi!

- Bir de Bodrum' da sebzeli döner meşhur, tüm bunların üzerine bir de ondan yedik sırf içimizde kalmasın diye, biraz ağır ama tadı çok iyiydi sanırım içine çemen de konuyor, çok değişik bir döner, tavsiye ederim gidenlere.

- Her Bodrum' a gittiğimizde uğramadan dönmeyeceğimiz yerler var, mesela Körfez Bar onlardan en önemlisi. Gittiğimiz gece 90's teması vardı sanırım, şahane şarkılar çaldılar baya eğlendim, ayrılmak istemedim hatta. Baya kalabalıktı, özellikle 12'den sonra adım atılmıyordu içerde, dışı da baya kalabalıktı. Mekan olarak bir de Kule' yi seviyorum onun haricinde gitmiyoruz zaten türlü turistin ve apaçinin doldurduğu mekanlara.

- Bir de gitmesi pek tatlı olan bir yer (özellikle koko almak için) Yunuslar Karadeniz Unlu Mamulleri, yine barlar sokağının içinde, mükemmel tatlı çeşitleri var, çoğunda gözüm kalarak ayrılıyorum zaten hep.

- Güllük'e de kısa bir ziyarette bulunduk, meşhur bir muhabbeti tatlı lokmacı abla var, mutlaka tatmanızı tavsiye ederim.

- Tüm bunların haricinde Bodrum' un gün geçtikçe daha da diğer şehirlere benzemesi hoşuma gitmiyor. Nerde o Halikarnas Balıkçısı' nın Bodrum u değil mi? Ayrıca çok çılgın süslenerek daracık sokaklarda dana gibi topuklularla yürümeye çalışan turist kızlar, inanın komik görünüyorsunuz. Mesajımızı da verdik, dağılabiliriz artık..

Köyün delisi olmak?

2011-08-24T23:10:00.001+03:00

Bazen sadece temiz havası olan, dalgaları duymak için çaba sarfetmeyebileceğim bir yere yerleşmek gibi bir hayalim oluyor. Bazen yeterince şey yaşamadığımı düşünüyorum, daha zamanım var diyorum bu şehirde. Bazen sadece Ceren' sem, bazende sadece espressosunu vanilyalı dondurmasına boca eden (Blue) Juliette Binoche olmak oluyor derdim. Ama hep oluyor bir yerlerde bir dert. Olmaması da ayrı dert, biliyorum.

Çok net insanlar ürkütüyor beni. Net değilim ben, çoğu şeyde. Fazlaca kafa yormaktan olsa gerek olayın her boyutunu düşünmeliyim gibi hissediyorum. Sohbetler anlamsızlaşabiliyor, seni sen gibi çok düşünen insanlar anlayabiliyor, diğerleri sadece anlamaz bakışlarla ve o müthiş egolarıyla "senin şu fikirlerin.." diyebiliyorlar. Farklı düşünenler hırpalanıyor epeyce. Kendin gibisini bulduysan rahatsın, akşama kadar yorulmadan yormadan şahane sohbet, kahve.

Çok konuşan insanlar yoruyor bir de beni bu ara. 3 cümle yerine 18 cümle kurmak beni germiştir her zaman. Dinlemek kesinlikle işkencedir. O yüzden çok hızlı anlatırım ben, bir de insanların dinlemeyi pek sevmediğini bildiğimden. Bazen susarız karşımdakiyle, ne kadar keyiflidir -ee ne konuşucaz şimdi- tedirginliği olmadan susmak. Mutlu olurum eğer o tedirginliği yaşamıyorsam, şahanedir.

Her neyse, konu dağılmadan.. Kafaya çok taktığımız bir mevzumuz var evde. Barış ben ve balığımız olarak atlayıp bir araca şu egzozdan küfürden bağrıştan pislikten her daim olaydan kaçsak diyoruz kalıcı olarak. Bodrum mesela, hani yıllardır hayalini kurduğumuz, hani her yaz gidip göz ucuyla çaktırmadan birbirimize bakındığımız? Bilmem olur mu acaba? Geçenlerde sinirlenip halk otobüsüne tekme atan amcayı görsem de bi danışsam? Desem, seni görünce kafama koydum uzaklaşmayı, ne der acaba, durma kaç? Bence de.
Kaldır at dese, aylardır bir yerlere gelebilmek için yırtındığın kariyerini bir kenara, senelerce hayalini kurduğun İstanbul' unu, ne derim acaba yine çok düşünür müyüm? Az kaldı sanırım, sabrın son noktası sonu bilinmeyen bir "Hadi" ye dönüşecek..

Eşlik etsin diye; http://fizy.com/#s/1rp8l6

Beni Bağrına Bas (Hold Me Close To Your Heart)

2011-08-20T23:00:00.001+03:00

İşte eğer gitmediyseniz çok ama çok fazla şey kaçırdığınız bir sergi. Patricia Piccinini' nin yıllardır yapmış olduğu çalışmalar 21 Haziran' dan beri İstiklal Caddesi' ndeki Arter' de sergilenmekte. Bende 3 gün önce gidebildim ve acayip etkilendim. Gidemeyenlere kötü haber yarın son gün, hala gitmek isteyenler için son 1 gün daha yani. Fırsatı olanlar için kesinlikle tavsiye ederim, müthiş bir olay, elinize kitapçığınızı alıp uzun uzun inceleyerek gezmekte fayda var, keşke fırsatım olsaydı ve bir kez daha gidebilseydim, çıkışta o sersemliği bir kez daha yaşayabilseydim diyorum ben hala. Piccinini' nin şurada web sitesi var, incelemek isteyenler için. Bu arada içeride soluklanmak için koltuklar var, hem sergiyle ilgili bir video izleyebiliyorsunuz hem de sergi dergilerini karıştırabiliyorsunuz. Giriş ücretsiz. Bunlar da benim çektiğim birkaç örnek..

jeremy

2011-07-20T23:24:00.001+03:00

* Flickr sayfama giremediğim için yepisyeni bir tumblr sayfası açtım, buradan buyurabilirsiniz. Her gün olamasa da sık sık fotoğraf eklemeyi düşünüyorum, Tumblr' ı pek çözemesem de hala, iş görür gibi. Fotoğraf çekmek için ölüyorum ama gerçekten vakit yaratamıyorum, yaratsam Barış olmuyor, tatil günlerimiz eşleşmiyor falan, ara sıra düzgün bir şeyler çekebiliyorsam dünyanın en mutlu insanıyım cidden.

* Okunmayı bekleyen bir sürü kitap, keşfedilmeyi bekleyen bir sürü müzisyen, bakılmayı bekleyen bir ton fotoğraf var, ama yemek masasının üzeri de bir sürü makale, prosedür ve zart zurtla dolmuş vaziyette, vicdanımı sızım sızım sızlatıyor bu durum.

* Twitter kullanmaktan pelteleştim galiba uzun uzadıya yazamıyorum ya da sıcağa mı bi gönderme yapsam?

* Önümüzdeki bayramda tatil olabilme gibi bir lüksüm var sanırım, ki son uzun bayram tatilim olabilir, şimdiden deli hayaller kurdum, umarım sorun çıkmaz, en son tatilimi yapalı yıllar oldu sanki, geçen sene Eylül'dü oysaki.

* Şahane bir cover'la bitirelim kısacık yazımızı madem.

Melis Danişmend - Jeremy (Pearl Jam) / Akustikhane from akustikhane on Vimeo.

08/07/2011 Bon Jovi Konseri

2011-07-10T22:53:00.000+03:00

* En nihayetinde geldiler ve her sene muhakkak çıkan şehir efsanesi gerçek oldu:) Muazzam bir konserdi, "Raise Your Hands" le çıktılar ve benim o anlarda heyecandan dizlerim titriyordu. Daha fazla ne yapabilirlerdi bilemiyorum, adamlar 2,5 saat sahnede kaldılar, bis'ten sonra 6 şarkı çaldılar. En son "Always" kapanış oldu ve eminim pek çok kişi baya duygulu anlar yaşadık, kimbilir bir daha nerde ne zaman?

* Adamlar resmen yorulmadılar! Taş gibiler zaten ama o ne enerji!

* Statta alkol olmaması ilginç oldu ama asla umrumda olmadı, Bon Jovi vardı ya sahnede. Dışarda içeri girmeden içilebiliyordu bu arada, hiç yok değildi yani.

* Dinlemeye gelen kitleyi de ben pek beğendim, gerçekten dinlemeye gelmişlerdi, bizim olduğumuz bölgede sorun yaşanmadı, kimse birbirini ezmedi, insan gibi izledik coştuk diyebilirim.

Bu konserle birlikte ergenlik yıllarıma döndüm diyebilirim, evin her yerini tekrar posterleriyle kaplayasım var, cidden çok çok iyilerdi, fazlaca beğendiğim için olsa gerek çok ifade edemiyorum gerisini. evet.

Başucunda Bekleyenler

2011-06-24T15:23:00.000+03:00

Bazen 5 sayfa okuyup uyumak lüks oluyor insana veya sakin bir ortamda yemek yerken okumak, bazen düşünebilmek, dinleyebilmek karşındakini sözünü kesmeden falan. İlkini ele almak gerekirse; evet bazen 5 sayfa okuyup uykuya dalabiliyorum, müthiş bir tatmin yaşıyorum uyurken, ohh bugün de boş geçmedi diyerek:) Bazen de hemen başucumdaki kitap silsilesini görünce gülüyorum kendime, yarım bırakılmış, bir gün okunacak elbet umuduyla başucunda bekletilen o silsileye. Şöyle bir bakalım madem hepsine:

Ayfer Tunç "Bir Deliler Evinin YalanYanlış Anlatılan Kısa Tarihi" . Bu kitap işe başlamadan önce alınmış ve başlanmıştı tarafımca, ancak işe girdikten sonra muhtemelen ben bunu bu kafayla okuyamam dedim, az çok inat ettim tabi okumakta ama 3 sayfa bir gün, 2 sayfa diğer hafta derken bir şey anlamadığımı farkettim ve ne olur ne olmaz diyerek yanıma koydum, koşarak kütüphaneye acaba ne okuyabilirim diye bakındım,

Cemal Süreya, "Onüç Günün Mektupları" karşıladı beni, nasıl olsa kısa kısa okurum ben bunu muhakkak dedim, görüldüğü üzere yarısına bile gelememişim. Koştum yine kütüphaneye,

Alper Canıgüz "Oğullar ve Rencide Ruhlar" ı kaptım, neşeli uykuya dalarım dedim, evet neşelendim ama uykuma yenik düştüm, devamını getiririm umuduyla yanıma koydum.

Son olarak da, Patti Smith "Çoluk Çocuk" istiyordum ne zamandır, o kadar merak ediyorum ki yatmadan 6-7 sayfa okuyabiliyorum gözlerimi açık tutmak için delice bir savaş vererek tabi.
Kitapların hepsi şahane, hepsi muhakkak bitecek, ya seneye tatile falan çıkarsam:) ya da bir şekilde okumanın yolunu bulabilirsem..

Bu arada kitap yasaklayabilen insanoğlu enteresan, yasak dinleyemeyen yasakları tatlı bulup inadına delen insanoğlu güzel. Hal böyle olunca hiç alacağım yokken belki de kitabı aradım, buldum ve aldım, inadına da pek keyifle okumayı düşünüyorum.

Bu arada 8 Temmuz' da Bon Jovi' ye gidiyoruz, günsayıp duruyorum zira yıllardır beklediğim gün geliyor:)

Ve böylelikle, yazıdan çok fotoğrafın olduğu bu postu sonlandırıyoruz, bol kitaplı, müzikli, neşeli günler diliyoruz efenim. Buyrunuz, mini bir kitap tanıtımı;

------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Çoluk Çocuk" kitabını okuyup da hala olduğu yerde olmak isteyen kaç kişi var acaba? Sabahın köründe uyanıp servise yetişmeye çalışan, bankada kuyruk bekleyen, istemediği bir işi yapan, istemediği insanlarla hayatını dolduran kaç kişi bu kitabı okuyup "istemem kalsın" yapabilir merak ediyorum. Hayatını sanata adamış, bu uğurda evini terketmiş, türlü cefalar çekmiş iki insanı anlatıyor bu kitap, dönemin meşhur Chelsea Hotel' i ile birlikte. Bilmiyorum ben o dönemde bu kadar cesur olabilir miydim ama şu ara çok fazla özendiğim kesin. Hayatını sanata adamak o dönem ne kadar normalse bu dönemde bir o kadar ütopik sanırım, zira adayanların da nelerle kınandığını az çok görüyoruz. Okumakta fayda var.

sanat anlayışımız şahane

2011-06-04T13:21:00.000+03:00

Tek eksiğimizin bal ve kaşar heykeli olduğu şu günlerde herkese "akıl sağlığınızı koruyun" mesajı vererek yazıya başlıyorum.
Fazla yazacak bir şey yok gerçi, gülmemi tutamıyorum, ağzı dolusu gülüyorum bu ara sağlıksız bir şekilde.
Bir de dinliyorum bol bol, mesela bunu , müzik olmasa diye düşünüyorum -ki düşünemiyorum aslında-, kaldı ki o da yasaklanabilir, filmler diziler mizah dergileri internet vs. yasaklandı da, neden müzik yasaklanmasın?
bon jovi konseri yaklaşıyor mesela, adamı çevirirler mi son anda 'giremezsin, ülkede müzik yasaklandı'. hımm.

Neyse, hala tatil hayali kurmadım deli gibi çalışıyor olmama rağmen, sadece 1 güncük sessizlik ihtiyacım karşılanabilir diye düşünüyorum zira tatil olduğum tek günün sabahına yatak odasının dibindeki inşaat sesiyle uyanmak apayrı bir güzellik.
Tatil istemiyorum ama Jamiroquai abimin şu klibini izleyince koca bir of çekiyorum. Olacak o kadar.

telaşa mahal yok - mu?

2011-05-19T12:36:00.000+03:00

Mp3' ümün en yakınım olduğu şu günlerde, hayat hızla akıp gidiyor-muş şöyle bir geriye göz kısıp bakmaya çalışınca, anlıyorsun. Geçen sene bu günlerde (bknz, alttaki foto) doğumgünüm, Barış' ın doğumgünü, evlilik yıldönümümüz kocaman şenliklerle devam ediyordu (evet hepsi birkaç gün arayla) bu sene birbirimizi görünce şanslı hisseder olduk, zira Barış bu aralar her gün 2 saat gidiş 2 saat dönüş yaparak kitap fuarına gidiyor, ben zaten malum. Ketçap mayoneze, ton balığına, sade makarnaya bu derece sardıracağımı bilmezdim, bilen bilir insan eve gelince bırak yemek yapmayı üstünü değiştirmeye bile zor adapte oluyor. Hele o makyaj temizleme sahnem (hazırlık, banyoya doğru terlik sürüme, pamuğa acıklı bir bakış fırlatmak, suyu açarken ki o feryat ...) kameraya falan çekilse adeta ağlatır adamı.

Tüm bu karmaşa içinde kendime şöyle bir geriye çekilip baktığım zamanlarda (uykuya dalmadan önce ki 30 saniye kadar, o da şanslıysam tabi) hemen moda girdiğimi farkettim, oysa ben hem işinde gücünde, hem gastronomisinde hem de konserinde festivalinde olacak kadındım, şimdiki tabloya bakınca ürperdim. Dün Şanslı Masa izleyip anırarak güldüğümde farkettim bunu mesela. Oysa bir elimde şarabım, diğer elimde Oğuz Atay kitabım, fondan gelen Tori' nin ılık sesi eşliğinde şöyle bir göz ucuyla bakmalıydım tozlanmış kumandalara. Şu durumda Şanslı Masa izleyip anırarak gülerken, ayyy keşke bugün Sörvayvır olsaydı diye ağlarken, yerlerde birikmiş bilumum tozlara bakmaktan kaçınırken buluyorum kendimi. Ara sıra da eski çektiğim fotoğraflara bakıp iç geçiriyorum, çok matah şeyler yapmışım gibi geliyor, vay anasını bunu nasıl çekmişim ya falan diyorum. Diyeceğim o dur ki sanki ben, benlikten çıktım gidiyorum dört nala. Bunu da en son iş kıyafetim yok hep tişört, kot, spor ayakkabı diye söylenerek çıktığım bir alışveriş merkezine doğru yol alacakken geri dönüp fotoğraf makinemi de yanıma aldığım, yolda yürüyen bir adet insan ve bir adet ne idüğü belirsiz reklam panosu çekip adeta eşek ölüsü ağırlığında ki zenitime ağlamaklı bir bakış atıp çantama geri tıktığımda anladım. En azından anlama yetim henüz yerli yerinde, onu da muhtemelen tek ayak gidip gelmeye çalıştığım belediye otobüslerinde bir gün kaybedeceğim.

Hayaller de baya bi değişime uğradı mesela. Bundan 2 ay öncesine kadar dünya çapında hayalleri olan ben, bugüne baktığımda hayallerimin sadece dövme yaptırmak, Bon Jovi konserine gitmek ve sınırsız uyku vaadi olan bir çalışma düzenine sıkıştırıldığını görüyorum. Mesela şu an benim için dövme yaptırmak dünyanın ennn zor hayali. Önce gidip bir görüşmek, ardından randevu almak, sonra yaptırtmak falan ohhooo, baya baya zor geliyor bana. Oje sürmek misal, hele 2 kat süreceksen işin iş, kurumasını bekle falan, hayat zor diyip acıklı bakış fırlatıyorum tv' ye doğru.

Son olarak, mp3' üm benim canım diyerek özlü bir sözle bitiriyorum bana upuzun gelen yazımı. hadi silin gözyaşlarınızı, ağlamayın artık, iyiyim ben. ehehe. (son gülüş annem okur da meraklanırsa diyedir, alakasızdır)

Not: Annem telefon görüşmelerimizi ve mesajlarını artık "kib" diye sonlandırıyor, hadi kiiiibbbb diyor mesela, ailece üşengeciz sanırım.

geçen günler

2011-05-04T20:39:00.000+03:00

- Bayadır bir şey yazmayışım vakit darlığından değil gerçekten de pek bir şey olmadığından.

- Evet, ilk başta söylediğim noktaya 1 ayda geldim, ne kitap ne fotoğraf ne film ne dizi (behzat ç hariç öhöm)

- Şu 1 ayda, 4 senede hiç gitmediğim yerlere giderek İstanbul' u nihayet tanımaya başladım. Hele o sabah yaptığım tren yolculukları.. Yağmurlu bir gününüz varsa sabah saatlerinde yolunuz eskaza da olsa Haydarpaşa' ya düşerse, şöyle bir durmanızı tavsiye ederim. sadece durun, zira etrafınızda pek çok şey yaşanacak.

- Zenit' imde boş makara bekliyor ve bu normal şartlar altında olabilecek bir durum değil, durum vahim yani ehe.
- Tüm bunların haricinde çalışmak güzel gerçekten, yorgunluktan bazen ölsem de evde geçirdiğim günleri özlemiyorum, en güzel kısmı da bu olsa gerek.

İki Çarpı İki / Surname 2010

2011-04-08T12:22:00.000+03:00

Bir önceki yazıda tekrar işe başladığımı söylemiştim, bu yazıda 3 günde yamulduğumu söylemek içindir. Evet. Üstelik eğitimdi bu, gerçi çook uzaktı bana yani Üsküdar' dan taa Sefaköy' e gidip döndüm, 3 günde bastığım akbil sesi kulaklarımı tırmalıyor hala, metrobüse binip üstüne bir de oturabilmenin tüm inceliklerini çözdüm hatta öyle söyleyeyim..
Yarından itibaren öyle bir tempoya giriyorum ki, buraya saatlerce araştırıp kılı kırk yararak yazdığım o tiyatro, kitap vs yazılarından muhtemelen eskisi gibi yazamayacağım. Hatta biraz daha kişiselleşecek blog gibi hissediyorum, olsun, insan bazen kucağında bilgisayar varken birkaç adım atıp defterini eline almaya üşenebiliyor:)
Tüm bu temponun içinde de ne kadar iyidir ki, daha önceden alınan 3 adet tiyatro biletimiz vardı, haha salonda benden başka montunu toparlak yapıp sırtına koyan yoktu sanırım. İşkence de olsa uykusuzluktan gözlerim de kapansa, oyun başlayınca hepsini unuttum, sanat böyle bir şey işte..

* İki Çarpı İki ; devlet tiyatrolarının 2009' da çıkardığı bir oyun. Seray Gözler Yeniay ve Adnan Biricik oynuyor. İki oyuncuyla, 2-3 sandalye var ama kocaman bir oyun izliyorsunuz. Kişilikler, ilişkiler, evlilik hakkında, güldürücü bir yandan da duygusal bir oyun. İki oyuncumuz var ama ortada 4 karakter var, o karakter değişimlerine inanamayacaksınız, şahsen ben çok etkilendim, tavsiye ediyorum.

* Surname 2010 ; Böyle bir oyunu kaçırmak tam bir delilik! Ben ne zamandır bilet alamıyordum karşı yakada oynadığı için bu sefer yakınımıza geldiler de şöyle bol şenlikli, eğlenceli, bol müzikli, kuklalı şahane bir göz/kulak ziyafeti çektirdiler bize. Oyun boyunca gülümsemekten yanaklarınız ağrıyor, devamlı şimdi ne çıkacak diye bakıyorsunuz öyle de bir sürprizli. Yazan ve yöneten Yiğit Sertdemir şahane bir iş yapmış, Candan Seda Balaban' ın o muhteşem kuklalarına herkes bayıldı ki onun da bu oyunda çoook büyük bir emeği olduğu belli. Ben hepsine bayıldım ama en en çok İstanbulbaz' ları beğendim zira İstanbul' da yaşam hiç bu denli şahane anlatılmamıştı. İnsan şöyle bir geriye çekilip ne yaptığına, nasıl yaşadığına bakmalı aslında, nasıl saçma ve nasıl komik yaşıyoruz bu oyunda en şahanesinden anlayacaksınız. Tavsiye etmiyorum, ısrarla gidin görün diyorum.
Bu arada Surname, Divan Edebiyatında sünnet, düğün, şenlik gibi sevinçli olayları anlatan eserlere deniyormuş.

Bugün de bir oyuna daha gideceğiz, aslında sezon kapanmadan son oyunlar bunlar, izlemek istiyorsanız ay sonuna doğru (genelde 20'sinden sonra) İBB ve DT (mybiletten alıyorum ben devlet oyunlarını) internet sitelerini takip edin, üşenmeyin pişman olmayacaksınız :)

İşe Dönüş

2011-04-04T12:47:00.000+03:00

Uzun upuzun bir aradan sonra tekrar iş sahalarına geri dönüyorum. Yaklaşık 1,5 senedir edindiğim ya da tekrar devam ettirebilme fırsatı bulduğum ne kadar hobim/alışkanlığım/keyfim varsa büyük kısmını yine unutacağım maalesef çünkü iş hayatı böyle bir şey, eğer şanslıysan sana ne kadar yeteneğin, ediminin, o güne kadar kazandığın iyi alışkanlığın varsa hepsini bize ver diyorlar, şanssızsan yeteneğini, edimini boşver biz ne dersek o diyorlar, yaşadığını da unutarak böyle bir dengesizlik içinde denge tutturmaya çabalayarak geçiyor ömrün, zaman zaman azarlanarak zaman zaman pohpohlanarak.

Evlendikten sonra hem yenilenmiş hayatımıza alışabilmek için hem de işimden aman aman memnun olmadığım için işi bırakmıştım, eh biraz da ne yapmak istediğime karar vereyim diye. Bu 1,5 sene içinde kafamda milyon proje ürettim cafe açtım, internetten satışlar yaptım, pastane açtım, kitapçı oldum, menajer oldum, yaşam koçu oldum ahahah şimdi bakıyorum da hepsi kendi kendime takılacağım işlermiş. Şimdi düşünüyorum da tüm bu olayların kopma noktası aslında üniversiteymiş, ben aman olsun da deniz kenarında tatilli falan bir yer olsun, içinde sosyal bilimler olsun, siyaset olsun, felsefe de olsun diye bölüm ve okul seçen bir ileri zekalıymışım. Üniversitede geçirdiğim o 4 seneyi hiçbir zaman unutmam o ayrı ama ciddi anlamda yapılan bu senin geleceğin bikbikleri doğruymuş, iş hayatına ufaktan bir giriş yapınca anlıyor her aklı başında insan bunu zaten.

Neyse kısa keseyim, işe başlıyorum tekrar ve diğer işimden çok daha zor koşulları var ama sevebileceğim ve emeğimin karşılığını alabileceğim bir iş en azından, çok isteyerek mülakatlarına girdim ve şevkle başlıyorum, ama tek isteğim bu zaman zarfı içinde edindiğim güzel alışkanlıklarımı çalışırken de bırakmamak zira kendimi azıcık tanıyorsam çalışırken akşam 9'da yatan, banyo günleri belli olan, ertesi gün iş varsa dışarı çıkmayı reddeden bir düzen manyağıyım, hatta evde geçirdiğim bu 1,5 senede 1 kez bile öğlen uyandığımı hatırlamıyorum, biraz sorumsuz olmayı istiyorum belki de. Bu yazı da kendime notum, sözüm olsun.

Çığ

2011-03-22T13:16:00.000+02:00

Normalde izlediğim oyunları, okuduğum kitapları, izlediğim filmleri vs. sıcağı sıcağına yazmayı severim, hem konudan fazla uzaklaşmamak adına hem de o an ki tutkuyu kaybetmemek adına. Ama birkaç gündür hem dns ayarlarım tam olduğu halde ve yasaklı sitelere giriş konusunda şahane bir programım kurulu olduğu halde kumanda paneline bir türlü giremedim, ne acayip yasaklanan bloglar açılıyordu ama kumanda paneli açılmıyordu. Neyse, fazlaca mantık aramamayı öğrendim sayılır zaten bu yasaklar konusunda.

Çığ oyununu izleyeli birkaç gün oldu aslında. Sonda söyleyeceğimi yine başta söyleyeyim, oyunda mantığıma uymayan birkaç şey olmasına karşın ayakta ağlamaklı bir şekilde alkışladım, özellikle sonlara doğru sinirleri baya geriyor, tam ağlama kıvamına giriyorsunuz, şurda usulca kimse görmesin diyerek hazırlığınızı yaparken, çat! ışıklar açılıveriyor, bir bakıyorsun tüm oyuncuların gözleri dolu dolu, kimi makyajlar akmış, büyük bir sessizlik içinde salondan ayrılıyorsunuz.

Oyun sessizlik içinde izleniyor zira oyuncular oyuna uygun olarak baya baya kısık sesle oynuyorlar, izleyici de ister istemez hem oyunu duyabilmek için hem de konunun gerçekçiliğinden olsa gerek sessizce izliyor oyunu, burdan konuya bir giriş yapalım. Oyun, bir köyde çığ tehlikesi üzerine şekilleniyor. Köyde insanlar karlar tamamen eriyene kadar çığ tehlikesiyle karşı karşıya, bu yüzden üzerlerinde büyük bir korku hakim, bağırmak yasak, ses çıkartacak eylemlerin hepsi yasak. Sabahın ilk ışıklarıyla başlıyor oyun, köyde bir ailenin korku dolu bir gününü izliyoruz.

Tabi insanın aklına hemen takılıveriyor, bu insanlar madem tehlike altında, neden başka bir yerde yaşamıyorlar? Oyunda bu sorunun çok doyurucu bir cevabı yok. Hatta daha önceden farklı bir yere taşınıp birkaç sene sonra bu köye geri dönenler var, geri dönmeyenler ise hain sayılıyor nerdeyse. Bu durum bana dediğim gibi doyurucu gelmedi, üzerine pek düşünülmemiş gibi, ama bu sorunun haricinde konuyu çok beğendim, gayet yaratıcı geldi bana. Böylesine dramatik bir oyunun içinde zaman zaman da gülebiliyorsunuz çünkü absürd durumlar da olmuyor değil.

Oyunda en çok beğendiğim şey kostümler oldu benim, Canan Göknil gerçekten müthiş bir iş yapmış, gerçekçiliğini çok güzel yansıtıyordu kostümler, dekor da yerli yerindeydi.

Oyunu izlerken biraz da gördüğümüzden öte, soyut olan kısmını da düşünmek gerek bana kalırsa zira o zaman çok daha anlamlanıyor. Olay sadece çığ ya da herhangi bir doğa olayı değil, insanların bunu kendi iradeleriyle sorgusuz sualsiz kabul edişi, yeri geldiğinde aile fertlerinden birilerini bile yönetime sunabilecek kadar gaddarca bir düşünceye boyun eğmeleri, olayın arkasındaki saçmalığı düşünmeyecek kadar yukarıya güven duyabilmeleri. Böyle düşünürsek belki az önce bahsettiğim mantık hatasını bile görmezden gelebiliriz sanki, olay zaten baştan aşağı absürd çünkü.

Yazar Tuncer Cücenoğlu, bu oyunla 40. sanat yılını kutlamış.
Yöneten: Kemal Başar
Oyuncular: Erhan Abir, Alev Oraloğlu, Sevtap Çapan, Caner Çandarlı, Orhan Hızlı, Nergis Çorakçı, Berrin Akdeniz Kortidis, Zeki Yıldırım, Vildan Türkbaş, Hüsnü Demiralay, Göksel Arslan

Buluşma Yeri

2011-03-17T14:21:00.001+02:00

Oyunun girişi muhteşem, hatta aman sahnede bir şeyler olabilir hemen yerime koşayım dediyseniz pek çok şey kaçırıyorsunuz bu sefer, zira yerinize geçmeyip dışardan gelecek düğün alayını beklerseniz beraber oynaya oynaya kurulabilirsiniz koltuğunuza.

Biz bu sefer -sırf meraktan- balkonda izleyelim istedik, oturur oturmaz da nasıl bir hata olduğunu farkettik zaten, zira biletler satışa sunulduğunda internette çılgın bir alım yarışı yapılıyor (tiyatrolara gidilmiyor diye artık sızlanılmasın lütfen) ben de genelde ilk sıralardan buluyorum biletleri, balkona çıkarak zaten dağınık olan konsantremi bir türlü toparlayamadım. Ama binlerce kere daha yazıp söyleyebilirim ki müzikleri şa-ha-ne! Hele oyunun ortasında topluca söylenen bir şarkı var, orda özellikle Arda Aydın' ın (Petar) sesine dikkat, zira resmen bu ses kimden çıkıyor diye çırpındık bulmak için Barış'la, nasıl güzel bir ses o tanrım! Oyun gerçekten orda bitse, Arda Aydın o şarkıyı söylese asla itiraz etmezdim mesela. Bir de Volkan Ayhan' ın (Keza Bata) söylediği bir şarkı var onun da sesi müthiş, çok duygulandırdı hatta tüm salonu diyebilirim.

Oyun 2 perde (tek perdeli oyunlarda huzursuz oluyorum, bitecek diye mi, konsantrem dağılacak diye mi?) ve 4 bölümden oluşmakta, dediğim gibi müthiş bir Balkan müziğiyle açılıyor, oynaya zıplaya alkış kıyamet oturuyoruz yerimize. Genel anlamda oyun, yaşam ve ölüm arasında geçiyor. Bir o tarafta, bir bu tarafta. Profesör Pavloviç' in ölümü üzerine sorgulanıyor ölüm ve yaşam arasındaki o çizgi. (Bu arada Profesör' ü Bill Cosby' nin unutulmaz sesi Sezai Aydın canlandırıyor). İkinci perde, yaşamın ne denli sırlardan ve yalanlardan oluştuğunu gösterirken, bir yandan da diğer taraftaki itiraflar, özlemler dilleniyor. Fırıncı Marko' ya, baba-oğul Savski' lere gülerken, akordeoncu Ruzmarin' e üzlüyoruz bol bol.

Benim Duşan Kovaçeviç' in izlediğim 3. oyunu. Hatta Buluşma Yeri bir üçlemenin ikinci oyunuymuş, geçen sezon izlediğim "İntiharın Genel Provası" da ilk oyunu. İntiharın Genel Provası' ndaki 3 oyuncu burda da var, Bennu Yıldırımlar, İbrahim Can, Bora Seçkin. Olmayan Serhat Kılıç var sadece. Kovaçeviç' in oyunları biraz ağır oluyor aslında, zaman zaman kopuyor insan izlerken. Aynı şeyi İntiharın Genel Provası'nda ve Profesyonel' de de yaşamıştım zira. Konu çok ağır değil belki ama öyle pür dikkat de izlenebilecek cinsten değil kanımca. Ama gitmemize değdi mi, kesinlikle evet. O müthiş şarkılar, ölüm-yaşam işleniş biçimi, oyuncular hepsi müthişti, sadece biraz ağırdı diyebilirim, o kadar.

Bu arada, üçlemenin son oyununun adı Kovaçeviç' in 2010' da yazdığı "Dar Ayakkabıyla Yaşamak" olacakmış.

Bahsettiğim şahane şarkının sözleri de; kiraz açar bayırlarda / artık ilkbahar da yolda / her şey aynı memlekette / her şey aynı ülkemde / sadece ben yokum artık / asma yeşillenir ince ince ince / eski damı sarar o güzelce o güzel / kiraz açar bayırlarda / artık ilkbahar da yolda /

her şey aynı memlekette /

her şey aynı ülkemde /

sadece ben yokum artık

* Bu şarkıların kayıtlarını bulabilsek ne şahane olurdu, hatta dün düşündük böyle şarkılı türkülü oyunların soundtrack albümleri çıksa diye:) Ben açıkçası çok isterdim.

Yazan: Duşan Kovaçeviç
Yöneten: Nurullah Tuncer
Oyuncular: Sezai Aydın, Zümrüt Erkin, İbrahim Can, Müge Akyamaç, Selçuk Soğukçay, Bennu Yıldırımlar, U. Arda Aydın, Volkan Ayhan, Özge Kırış, Gürol Güngör, Bora Seçkin, Tankut Yıldız, İlhan Kilimci, Nihat Alpteki, Y. Arda Alpkıray, Berk Samur, Deniz Evrenol, Doğan Şirin, Hanife Ser, Hülya Arslan, Fuat Can Başkır, Murat Güreç, Muzaffer Berişa, Orçun Tekelioğlu, Ömer Göktay - Gonca Beker, Utku Akıncı, Volkan Ayhan, Yalçın Gören - Barış Özer

Bu Filmin Kötü Adamı Benim - Murat Gülsoy

2011-03-10T14:02:00.002+02:00

Ne acayip.. Bloglar kapalı hala, çoğumuz erişebiliyoruz bir şekilde ama sanki yazma zevkimiz elimizden alınmış gibi.. Bende aslında gayet zorlama başlıyorum şu an yazıya. Bakalım, şu an gelişme yok hiçbir şekilde. İnadına yazmak gerek belki de bilmiyorum. Artık kim okursa, kim faydalanırsa kar diyorum, ne diyeyim?

Kitap, Murat Gülsoy' un ilk romanı ayrıca benim de Murat Gülsoy' un okuduğum ilk kitabı. Baştan söylemek isterim ki ben kitabı beğendim, zevkle okudum. Derin bir anlatım tarzı var yazarın kitapta, öyle çok aforizmalar yok (ki bu bazen çok daha iyi oluyor) yani sade bir anlatım, çok süslü değil, o yüzden olayların içine daha da dalarak, anlayarak okutuyor kendini.

Kitapta çok fazla karakter yok, ama olanlarda yetiyor gayet:) Önder var mesela, tüm kitap onun üzerine gibi, yani onun düşünceleri, onun gözünden karısı Defne, karısını -bir nevi- aldattığı Gaye, Gaye'nin sevgilisi Önder'in de yakın arkadaşı İzzet. Önder çoğu okurun nefret besleyebileceği bir karakter, baya baya itici ama okuyup geçemeyeceğiniz de bir karakter aynı zamanda, durup bir düşündürüyor bolca nedir ne değildir bu mevzular nerelere gidecektir diye:)

Önder sanki, hani uzaktan tanıdığımız, az çok ilgi duyduğumuz birisinin iç dünyasını merak ederiz ya, işte o iç dünyayı seriyor önümüze, al bakalım, işte uzaktan merak ettiğin adam budur diye, bende öyle bir izlenim uyandırdı, hala da benim için uzaktan uzağa merak ettiğim, bu adam ne yer ne içer ne yapar diye düşünebileceğim bir karakter, öyle de bir gerçekçi yanı var aslında. Hatta bazen okurken Keklik Koyu' nda da hissetmedim değil, Önder' le Gaye' nin peşinden gittim bir süre, İzzet' in babasıyla balık aldım, atladım arabaya geri döndüm, Defne' yle konuştum, anlamaya çalıştım. Demek istediğim hikaye o kadar da uzak değil bizlere, yadırgamadan üzerimize alabileceğimiz ana fikirlerle dolu.

Tabi kitap bittikten sonra yazarın arka kapaktaki fotoğrafıyla bakıştık bir süre, tüm bunların üzerine de sordu sanki, merak ettiğin kadar var mıymış? Bilmiyorum, bir yandan çok ilgimi çekerken bir yandan da baya bir uzağa kaçtım hikayeden :) Ama Murat Gülsoy' dan çok uzağa gidemeyeceğim kesin, diğer kitaplarını da okumayı iple çekiyorum artık..

yeter!!

2011-03-01T16:29:00.000+02:00

Artık ne söyleyeyim bilmiyorum, zira artık yapılanlar sırf çabuk kabullendiğimiz için belki de hayatımızı, yaşama tarzımızı, kültürümüzü çarçabuk yokediyor. Çok çabuk kabulleniyoruz her şeyi! En basit mevzular için bile fikir beyan edemez olduk, son olayımız, blogger' ın kapanması digitürk üzerinden gitse de bunun bazılarının işine geldiğini de gayet iyi biliyoruz. O yüzden sesimizi çıkaralım, şundan eminim ki digitürk blogger' dan daha faydalı bir oluşum değil. Sosyal medyayı ciddiye alan pek çok marka, kuruluş vs. var, burdan hareketle bunu medyaya taşıyan pek çok isim var, yapacağımız çok basit, erişebildiğimiz her yerden tepkimizi gösterelim (en azından). Digitürk'ünü iptal edenler var, iptal isterken sebebini söylemeyi unutmayın lütfen.

Kutsal Aile / Fatih Altınöz

2011-02-26T14:51:00.000+02:00

Kutsal Aile daha önce Afili Filintalar' da tefrika olarak yayınlanmaya başlamış Fatih Altınöz tarafından, daha sonra da April Yayıncılık tarafından da kitap haline getirilmiş, pek de güzel olmuş.

Kutsal aile, İsmail' i, bazen dayanılmaz bir hal alan iç sesini, kimsenin başına gelmesin diyebileceğim abi Aytekin'i, masumiyetini sıklıkla sorguladığımız İsmail' in babasını ve çözmeye çalıştığımız annesini, pek merak ettiğimiz İsmail' in karısı Gülcan' ı, şöyle bir pataklamak isteyeceğiniz oğul Alican' ı ve az birazda Gülcan' ın ailesini anlatıyor. En çok İsmail tabi, saftirik mi, yoksa hayattan yırtmaya çalışan ortalama bir Türk insanı mı yoksa istediğinde gayet çakal olabilen bir adam mı, en çok bunu sorguluyoruz bol bol gülümseyerek herhalde.

İsmail, aslında ortalama bir geliri olan, her an her yerde görebileceğimiz bir aile babası. Karısının ailesine misafirliğe gitmesi en büyük kabusu mesela. Bir banka çalışanı, ara sıra meyhaneye içmeye gitmek en büyük lüksü. Karısını kızdırmamak için elinden geleni ardına koymayan, oğlunu karısının kardeşine kaptırdığını düşünen, sırf macera olsun diye karısını terk etmeyi düşünen bir adam. Fena bir iç sese sahip, durdurulamayan, her şeyi sorgulamadan kötüye yoran hafif paranoyak:)
Evet, komik bir kitap, kişinin mizah anlayışına göre bu kitapla eğlenme seviyesi değişir elbet, ben mesela bol bol gülümsedim. Özellikle Raci Dayı' nın ölümünün ardından mezarlıkta olanlar beni baya eğlendirdi, ama bu kadar. Bazı yerler fazla uzatılmış ve dolayısıyla fazla zorlanmış sanki, oralarda sıkıldım, o da belki önce tefrika olarak yayınlamanın olumsuz bir etkisi olabilir, çok akıcı değil bu yüzden sanırım.

Bu arada kitabı anlatan en iyi cümle bence Murat Menteş' ten gelmiş, “filmlerde kurşun yedikçe gülen adamlar olur. kutsal aile hem yaralıyor, hem güldürüyor.”

Eğlenceli vakit geçireyim, her zaman her yerde görülebilecek ailelere bir de bu yönden bir bakayım derseniz bence okuyun.

Elif Çağlar / M-u-s-i-c

2011-02-25T13:05:00.000+02:00

İşte nihayet içimizi açacak bir albüm! Albümü sadece 2 gündür dinliyorum ama şimdiden içim rahat bir şekilde, hatta çılgınlar gibi tavsiye edebilirim.

Soul, bossa, pop, folk, reggae gibi türleri içinde barındıran rengarenk bir albüm. Elif Çağlar yıllardır caz söylüyor, ama tamamen caz bir albüm demek doğru olmaz sanırım m-u-s-i-c için.
Albümdeki tüm söz ve müzikler Elif Çağlar' a ait, ki bu daha da güzel. Hem yaz, hem müziğini yap, hem de o şahane sesinle söyle. Albümün dili İngilizce, onu da belirteyim, ama öyle ağır İngilizce değil (ne demekse) yani orta halli bir İngilizceyle rahat rahat anlaşılabilir sanırım.

Benim şimdilik favorilerim, "Say Where You're At" , "Universal Love" , "Circus Love" ama dinledikçe tüm şarkıların favori olabileceğini hissediyorum, iyi albümlerde olur böyle şeyler:)

Albümü sitesinden alabiliyorsunuz bu arada.
Kendisinin şurada blogu var, şurada da şarkı sözlerinin yazıldığı bir blog var (ne şahane bir fikir) . Ayrıca ben "Killing Me Softly" coverını da pek sevmiştim, videosunu da ekliyorum, albümü almayı unutmayın diyerek ayrılıyorum.

Killing me Softly live from Akustikhane from akustikhane on Vimeo.

33 kişiye sorduk, 1 de mim cevapladık..

2011-02-21T16:31:00.000+02:00

Büyük çekişmeler(!) sonunda "edebiyat" açık ara birinci oldu eheh.

Yaptığımız anket sonucu 15 kişi edebiyat, 9 kişi tespit/kişisel, 5 kişi müzik, 4 kişi de film/dizi tercih etti.

Demek ki, bundan sonra okuduğum her şeyi paylaşacağım gerçi zaten öyle yapmaya çalışıyorum ama bazen yazmak zor oluyor bazı kitapları (bazen üşeniyorum-evet)

Aslında ben "kişisel" kısmının birinci çıkacağını düşünmüştüm zira günlük tadında bloglar çok daha fazla ilgi görüyor, benim de çok severek takip ettiklerim var, çok daha fazla yorum alıyorlar, hatta ben de genelde kişisel yazdığım yazılardan daha çok yorum alıyorum, o yüzden bu şaşırtıcı oldu.

Kişisel neyse de son zamanlarda yazdığım "tespit" yazılarından baya keyif alıyorum, o yüzden buna keyifle devam edeceğim.

Müzik zaten benim hayatımda vazgeçilmez, edebiyat, dizi, film, tv olmadan zorlanarak da olsa yaşarım ama müziksiz asla ve asla olmaz, bu yüzden müzik de hiç ama hiç rağbet göremese de yazmaya devam edeceğim bir konu olacak.

Yani kısacası, ben yine bildiğimi okuyacağım, ama bu sonuçlar beni gerçekten mutlu etti ne yalan söyleyeyim.

Sağ tarafta zaman zaman kamuoyu yoklamaları yapmaya devam edeceğim, aklınızda bulunsun .)

** Gelelim Sedoş'un gönderdiği mimimize. minimize. minimini bir mime **

1-Gün içinde eğer gerçekleşirse şok geçireceğin şey:

Bugün mesela, hemen dibimizde başlayan delme çalışmaları 5 dakika ara verirse şoke olabilirim, olmaya hazırım, lütfen dursun artık!!

2-Gördüğün zaman eğer almazsan uyuyamam dediğin şey:

Genelde cd, kitap ya da yeni keşfettiğim bir fotoğraf makinesi oluyor.

3-Uğruna diyetini bir kalemde bozduğun şey:

Diyet yapmadım hiç, dolayısıyla bozmadım da, ama tatlıya hayır diyemeyenlerdenim.

4-Uğurun var mı, uğurun?

Hımm, yok sanırım.

5-Kendine en yakıştırdığın renk:

Kırmızıyı pek severim.

6-En sevdiğin takın:

Yüzüksüz çıktığım zaman kendimi eksik hissediyorum.

7-Takıntın?

Çok var, ilk aklıma gelen uyuduğum odanın kapısını kilitlerim muhakkak.

8-Bavulum çoktan hazır,gitmek istediğim şehir,ülke?

Nere olursa. Ankara, Bodrum, Barselona ilk aklıma gelenler.

9-Ben bu şarkıyı duyunca şakırım:

Şakımam ben pek. Şakıtan şarkıları bilmem. Ama son günlerde Metric dinliyorum, bol bol eşlik ediyorum.

10-Solunda ne var?

Bilumum kumandalar, kulaklık, birkaç broşür, kalem, kağıt, yastık, peçete ahaha. Bu soruyu sevdim.

Bu mim benden cevaplamak isteyen herkeslere gitsin.

Radiohead - Lotus Flower (bir apaçi doğuyor)

2011-02-18T14:17:00.001+02:00

Sabah sabah nasıl bir şaşkınlık içerisinde izledim bu klibi anlatamam. Görür görmez Feridun Düzağaç' a benzettim sevgili Thom'u, ardından o apaçi dansını görünce uzun uzun baktım ekrana, baya da bi güldüm, ama her halukarda sevdim yine de. Zira Thom, sevilmeyecek adam değilsin.

2. video da gerçekten müthiş! Hemen yapmış insanoğlu koymuş youtube' a, kim yaptıysa eline sağlık bugün daha fazla yarılamazdım:) Bunu da muhakkak izleyin derim.

müzik dinleyicileri ve kapıda ismi yazan şahsiyetler üzerine bir dellenme, ayrıca konserlerde gürültü oluyor bence, sence?

2011-02-17T17:16:00.000+02:00

* Şimdi yalan yok, çoğu konser biletlerine hatırı sayılır miktarda paralar ödüyoruz. Biz, evet. Peki tam mekana girerken, tam da biletini görevli abiye uzatmana birkaç insan kadar yakınken, o önündeki insanlar abinin elindeki 5-10 sayfalık isim listesinde bulunması üzere isimlerini söylerken, kendilerine kafa göz dalmak istiyor musun, istemiyor musun? Dediğim gibi yalan yok, ben istiyorum. Hatta o kadar sinirleniyorum ki yaklaşık bi 5-10 dakika etrafa pis bir ağızla söyleniyorum. Çıkan sanatçıya "bunlar senin arkadaşların mı" bakışları yolluyorum.

* İnsan bi delleniyor, sen ciddi rakamlar ödemişsin belli ki, ama adam mis gibi yazdırmış ismini, ohh ben bilmemkim diyip geçiyor yerine, gel de kıl olma! O bileti o abiye uzatırken ki o mazlum hal !! Ahh, kederli başım..

* Hele bazen öyle insanlar görüyoruz ki ismini yazdıran, seni beni 5'e katlar, kardeşim sende müzisyensin, utanmıyor musun sonra biletler satılmıyor diye söylenmeye. Ben olsam cidden biletimi alırım paşa paşa, sırf meslektaşıma ufak bir katkım olsun diye.

Velhasıl kelam;

* İtiraf etmem gerekirse, geçen sene o kepaze listelerin çoğunda benim de ismim vardı +1'imle hemde. Ama biz naptık canım kardeşim, gittik efendi efendi dinledik konserimizi. Jazz konserlerinde aman deklanşörün sesi insanları rahatsız etmesin diye bir yerlerimizi yırttık hatta. Aman bir sevimlilikler falan. Ay bunu telafi edelim, içerde içkiye yatıralım paramızı ayıp olmasıncılıklar. agucuk bugucuklar.

* Tamam, beleşçilerin hepsi değil ama olayla yakından alakalı olmayan bazı beleşçi arkadaşlar, içerde anormal bir gürültü yapıyorsunuz. Arkadaşım, sarmadı mı seni? Buyur çıkıver bi zahmet, zaten onca zaman beklediğimiz ya da türlü sıkıntılarla edindiğimiz biletler sayende tadı çıkarılamadan yok olup gidiyor.

* Şimdi diyeceksin ki, -ki haklısın- bunlar isimlerini oraya nasıl yazdırıyor? Ya müzisyenlerin tanıdıkları oluyorlar, ya camianın elemanları, ya ismini yazdırıp gitmeyen arkadaşından yanmasın diye devralanlar, ya da ordan burdan edinilen işte ne bileyim.

* Bu sorun ufak bir sorun değil, hiç sanmıyorum, zira müzisyenler de çoğu zaman içerdeki uğultudan şikayetçiler. O zaman bence yapacakları en önemli şey, şu uzuuun upuzun sayfalarca isim yazan kağıtlara bi çare üretmeleri, zira bazen gerçekten seni oraya dinlemeye gelen adama ayıp oluyor.

Saturno Contro (Bir Ömür Yetmez)

2011-02-14T12:49:00.000+02:00

Saturno Contro, Ferzan Özpetek' in 2007 yapımı bir filmi. 2007' de Ankara sokaklarında dolaşırken birden aklıma gelmişti ve sinemaya koşmuştum, uygun bir saat yakalayamayınca geri dönmüştüm. Ne kadar hassas bir insanım ki daha yeni izleyebildim filmi:) Kaç gündür de bekletiyorum, sırf Pazar günü izleyelim diye, sanki Ferzan Özpetek filmleri havanın açık olduğu güzel bir Pazar gününe yakışıyor, filmden sonra şevkle mutfağa giresi geliyor insanın sevdiceğiyle beraber, bir kadeh şarap eşliğinde, hatta soundtrack' inde olan şarkılar eşliğinde.

Film için yine "klasik bir Ferzan Özpetek filmi" diyebilirim, yine simalar tanıdık, hep yaşanan umut dolu bir hava bu filme de hakim, öyle içi boş, kof bir umut değil ama, gerçek olabilecek kadar 'gerçekçi' umutlar. Müzikler, yaşanan olayları bambaşka hissettirebilecek kadar iyi seçilmiş, mutfak olgusu çok hakim olmasa da yine var ve yine müthiş görünüyor. Hatta bakınız;

Film, sağlam dostlukları olan bir grubun hikayesini anlatıyor aslında, aralarından birinin ani ölümü üzerine yaşananlar, ilişkiler, karakterler.. Derinlemesine karakter analizleri yok ama hareketlerinden hatta duruşlarından anlaşılıyor hissiyatları, belki bir parça da hayalgücümüzü devreye sokuyor yönetmen.

Filmdeki bir sahne bana sinemanın farklı bir tarafını hatırlattı, müziklerin çekilen sahneyi nasıl da bir anda değiştirebileceğini. Lorenzo öldükten sonra, ailesinin, dostlarının ve sevgilisinin onunla vedalaşma sahnesi, müziğinde etkisiyle çok farklı bir boyutta gerçekleşiyor sanki, alıştığımız ya da alıştırıldığımız kendini yerlere atma, bağırıp çığlık atma gibi sahneler yok, bu da karakterlere daha da yoğunlaşmanızı sağlamış aslında. Ayrıca çalan şarkının melodisi ağır değil, biraz zorlarsanız kalkıp dans bile edebilirsin, belki sözleri acıklıdır bilemiyorum, ama izleyiciye müthiş bir acı çektirme gibi bir niyeti de yok filmin, bu hoşuma gitti benim. Konu dram diye belirtilmiş ama asla bizim algıladığımız şekilde uygulanmamış.

* Filmde Cahil Periler filminde izleyip hayran olduğum Stefano Accorsi ve Margherita Buy' da oynuyor, onları görmek yine gayet güzeldi, Özpetek' in de kemik bir kadrosu var galiba, Serra Yılmaz bu filmde de var mesela, izlediğim her filminde de vardı.

* Filmin sonunda Serge Gainsbourg' un, Jane Birkin' in ağlama seslerinin eşliğinde söylediği "je suis venu te direque je m'en vais" şarkısında sesini duymak gayet iyi geliyor.

Işın Karaca'dan "Bitmemiş Tango" ve Nil Karaibrahimgil' den "Pırlanta" şarkıları da kullanılmış soundtrackinde, bunların haricinde kalkıp dans edebileceğiniz şahane şarkı da Gabriella Ferri' den "Remedios", film bitince la la la la la nedir acaba bu şarkı diye boşuna aramayın diye yazıyorum:) Alttaki fotoğraftan anlaşılacağı üzere Türkan Şoray' a da bir selam gönderilmiş. Film, Hrant Dink' e adanmış bu arada onu da belirtelim.

Son olarak, şunu da söyleyeyim, Serseri Mayınlar' dan biraz daha fazla zevk almıştım, ama bu filmde de bahsettiğim ögeler beni baya etkiledi, tekrar tekrar izleyebilirim öyle söyleyeyim.

Birtakım mevzular

2011-02-11T12:02:00.000+02:00

* Şu sıralar yeni takıntım burda yazdıklarımın çok çeşitli olması, yani bir konuda ya da bir dalda yoğunlaşmaması, yani müzik var edebiyat sinema tiyatro var bir de tespitler ve ordan burdan aklıma gelenler ya da yorum almak istediklerim var. Yani sanat blogu değil, kişisel bir blog da değil, e ne o zaman? Evet, adı ne öyle ne böyle, doğru, ama bir de sağ tarafta yer alan ankete bir tıklarsanız seviniciğim dostlar, ona göre bir yön verelim şu dağınıklığa.

* Bu aralar konsantre problemi yaşıyorum, okuduğum kitaba en fazla 15 sayfa katlanabiliyorum, evde 1 tur atıp tekrar başına dönüyorum, dizi izliyorsam çılgınlar gibi reklam girmesini bekliyorum falan, film desen bu ara stres oluyorum izlerken, bilgisayarla çok haşır neşir olmak mı bozan beni acaba? Çeşitli bitki suları, öküzgözü, kurbağa bacağı, maydanoz dibi, zıkkımın kökü vs. iyi geliyor diye tavsiyeler vermek isterseniz çekinmeyin.

* Bugün tetanoz aşısı oldum, çok acayip bir şey olduğunu unutmuşum, en son lise de olduk ne de olsa. Sağlık ocağına tamamen başka bir konu için gittim ama doktor kandırdı beni, daha 4 kere daha olacağımı duyunca aklımı yitiriyordum.

* Her şeye el atıp yarım bırakan bir insanım, ama bakmak isterseniz şurada flickr sayfam var, daha yeni sayılır.

* Bir de bir meramım olacak. Hani yemek bloglarına ya da makyaj bloglarına falan ara sıra tanıtmaları için malzeme gönderiliyor ya, yayınevleri ya plak şirketleri neden bize kitap/cd/dvd yollamıyor? ahaha ne güzel olurdu, sanata katkı bizimkisi ne de olsa:)

Sunset Park - Paul Auster

2011-02-10T10:46:00.001+02:00

İşte kaç gündür/haftadır hakkında yazmayı düşündüğüm ve nedense hep ertelediğim kitap. Aslında çıktığı zaman hemen aldım ama okumam zaman aldı, gezdi durdu benle baya, nihayet bitirdiğimde de yazmak için isteğim kalmamıştı.

Paul Auster'ı okumak, üzerinde durduğu her şeyi özümsemek herkesin harcı olan bir mevzu değil esasında, zira anlattığı çoğu hikayenin bir felsefesi var, öyle dümdüz okuyup geçmek baya baya sıkıntı verir insana, o yüzden şöyle bir geri çekilip düşünmek gerek üzerine. Ben bu süre içerisinde düşündüm desem yalan olur tabi, ara sıra aklıma geldi o ev sadece, öhm.

Kitap, Miles Heller'ın hikayesini anlatacakmış gibi başlasa da ilerleyen bölümlerde dahil olan karakterlerin derinliğinden sadece bir Miles Heller kitabı olmadığı anlaşılıyor. Miles'ın hikayesi üzücü, daha küçücükken ailesinin başına gelen korkunç kaza ve buna dair sadece Miles'ın bildiği bir sır var, bu sırla daha fazla yaşayamayıp ailesinden kaçışı, ardından hayatına yön vermesini sağlayacak olan Pilar'la tanışması ve Pilar'ın ablası yüzünden (belki de sayesinde)Florida'dan kaçarak, tekrar New York'a dönüşü anlatılıyor ilk bölümde. Esas hikaye de zaten New York'a dönüşünde başlıyor, Sunset Park sokağında, aslında belediye tarafından oturulması yasaklanmış olan bir evde, mezarlık karşısında terkedilmiş yıkık dökük bir harabede.

Sunset Park'ta birbirinden farklı 4 karakter yaşamaya başlıyorlar. Müzikle ilgilenen ve 'kırık eşyalar hastanesi' adlı dükkanda çalışan koca cüsseli, Miles'ın eski arkadaşı ve oraya yerleşmesinde yardımcı olan Bing, zamanının çoğunu üzerinde çalıştığı teze harcayan bunun yanında bir vakıfta çalışan sevimli (bana sevimli geldi:) Alice, kimliğini tam oturtamamış, zamanla kendini resime veren ve bu sayede özgürleşebilen Ellen ve fazla konuşmayan, içine kapanmış Miles. Kitabı güzel kılan da bana kalırsa dördünün kendi içinde verdiği mücadelenin Sunset Park' taki o harabede anlatılıyor olması, aslında o evin onların kendi içlerinde aşamadıkları o "şey"i atlatmalarına yardımcı olması belki de.

Paul Auster, karakter yaratmada çok başarılı, ne kadar yüzeysel karakterlermiş gibi gelse de okudukça öyle sıradan insanlar olmadığı anlaşılıyor bu kitapta da. Açık söylemek gerekirse, kitap yer yer sıkıcı gelebiliyor zira Auster çok sayıda filme, kişiye, romana göndermeler yapıyor, daha fazla zevk alabilmek için bunları bilmek çok daha anlamlı olurdu, öte yandan bizim toplumca belki de çok aşina olmadığımız beyzbol tarihi hakkında uzun uzadıya bir söyleve girişmesi de ayrıca bunaltıcı olmuş.

Her şeye rağmen sıkılsam da, Auster sıksın yeter ki diyorum. Bir parça hayal kırıklığı ile huzurunuzdan ayrılıyorum .)

Bekleme Salonu

2011-02-05T12:58:00.000+02:00

Bekleme Salonu genç bir ekibin kotardığı 1 saatlik bol sürprizli bir oyun. 2009'un Ekim ayından beri oynanıyor. Yerinize oturduğunuzda anlıyorsunuz güzel bir oyun izleyeceğinizi aslında, öyle bir his bırakıyor izleyicide, bittiğinde de oyunun verdiği mesajların etkisiyle bol bol düşünüyorsunuz "sınanmak" üzerine.

Oyunda, 3 ana karakter var, bir iş görüşmesinde "bekleme salonu"nda başlıyor diyalogları. 3'ünü de tanımaya başlıyorsunuz yavaş yavaş. Oyun ilerledikçe şaşkınlık yaratıyor bünyede, sonunda iyice dağıtıyor. Diyebilirsiniz, bir bekleme salonunda nasıl sürprizler olabilir diye elbet, bir kere ortada rekabet var, zira görüşmenin sonunda sadece 1 kişi işe alınacak ayrıca bekleme salonu'nun kapısı kilitli kalmış, içeriden nasıl çıkacaklar, çıkışı akıl eden kişi işe alınan kişi mi olacak? Yani oyunu özetlemem pek mümkün değil, bol şaşkınlık yaşamak istiyorsanız hakkında çok araştırma yapmadan gitmenizde fayda var.

Yiğit Sertdemir 24 yaşındayken yazmış bu oyunu. Şimdi tekrar yazsa muhtemelen daha iyi diyaloglar yazar, zira oyunun kurgusu şahane ancak diyaloglar biraz yavan kalıyor. Sonu evet sürprizli ancak çok daha şok etkisi yaratacak şekilde düzenlenebilirdi sanki, bu bakımdan çok tatmin etmedi bizi, ancak oyuncuların seçimi bence müthişti o bakımdan tatmin olmuş şekilde ayrıldığımızı söyleyebilirim.

** Daha birkaç gün önce izlediğimiz Marat-Sade 'de oynayan Cengiz Tangör'ü bu oyunda tamamen farklı bir karakterde görmek epey şaşırtıcı geldi, zira ben inanamadım o olduğuna, oyunculuk böyle bir şey olsa gerek işte.

** Özellikle tv'de "Az Sonra.." anonslarından tanıdığımız Ertuğrul Postoğlu' nun şahane Türkçe'sine dikkat! Gerçekten çok güzel bir ses tonu var ve baya da tanıdık:)

** Benim için gecenin yıldızı Zeynep Özyağcılar'dı, vücut dili, bakışları, konuşması gerçekten çok iyiydi.

Yazan: Yiğit Sertdemir

Yöneten: Tolga Yeter

Oyuncular: Zeynep Özyağcılar, Cengiz Tangör, Ertuğrul Postoğlu

"Unutmayın! Kurallar artık değişti."

Arve - 123

2011-02-03T12:50:00.000+02:00

123, Dilara Sakpınar, Berke Can Özcan, Feryin Kaya ve Burak Irmak'tan kurulu bir grup, aslında yeni değiller, hatta "Arve" onların 3. albümü. İsimler tanıdık zira Dilara hariç diğerleri zamanında çılgıncasına sevdiğim ve dağıldığında çok üzüldüğüm grup Dandadadan'da çalıyorlardı, ondan önce de Tamburada'da.

İlk albümleri "Aksel" 2009 Kasım'da çıktı, ardından 2010 Mayıs'ta "Stereo Love" adlı bir ep çıkardılar (ben burdaki kda şarkısıyla keşfetmiştim, klibi şahane) , Arve son çıkan albümleri, duyduk ki çok kısa bir zaman sonra hikayenin devam edeceği bir albümleri daha çıkacakmış. Tüm bu albümler bir hikaye üzerinden gidiyor, bu tarz konsept albümler cidden hoşuma gidiyor benim.

Albümler, ingilizce kaydediliyor. Vokal Dilara Sakpınar ve aynı zaman da davulu da çalan Berke Can Özcan. Hem kadın hem erkek vokal daha da hoş yapmış bence bu grubu.

Arve, benim için üst üste her daim dinlemek yerine, bir Pazar sabahı mahmurluğunda kahvaltı hazırlarken, güneşli bir havada yürüyüşe çıkarken, güzel bir kahve yudumlarken, ya da piknik yaparken dinlemek isteyebileceğim alternatif bir albüm. Gündelik yaşamımızda bazen, bazı yerlerde fon müziği çalsın isteriz ya, işte o fonu oluşturabilecek bir tadı var bu albümün. Bazı şarkılar masalsı geliyor kulağa, değişik yani 'farklı' çoğu müzisyenin yaptığından, aslında hem farklı hem güzel olabilmek zorken her ikisi de olabilmiş bir albüm bu. Üstüne üstlük bir hikaye de anlatıyor size, iyi dinlemek lazım yani.

Eklediğim video Arve albümünden "Grass". Klibi ben çok beğendim, her bir karesi üzerine uzun uzadıya konuşulabilecek fotoğraf kareleri gibi. Klip konusunda da epey titizler takip ettiğim kadarıyla.

* Grubun MySpace'sinden de grup ve şarkılar hakkında bilgi sahibi olabilirsiniz.

123 - Grass from yayinda toplar on Vimeo.

Marat-Sade

2011-01-27T11:55:00.000+02:00

Şehir tiyatrolarının bu sezon sahne, kostüm, makyaj, oyuncu seçimi bakımından göz doldurduğu bir oyun Marat-Sade. Öyle ki içeri girer girmez -konu her ne kadar bir banyoda geçse de- sahnenin büyüsüne kapılıyorsunuz, bitene kadar da gözünüzü sahneden alamıyorsunuz.

Oyun, Charenton akıl hastanesinde Fransız Devrimi'nin liderlerinden Jean Paul Marat' ın (Yıldırım Fikret Urağ) bir küvet içerisinde, Charlotte Corday (Özge Özder) tarafından öldürülüşünü konu alıyor. Marat gerçek yaşamında da son dönemlerinde deri hastalığına yakalanıyor o yüzden de küvette geçirmek durumunda kalıyor günlerini, oyunun çoğunda Marat küvette. Oyunu sadizmin babası olarak gösterilen ve gerçekten de o dönemde marjinal sayılabilecek olayları bulunan ve bu yüzden de defalarca tutuklanan, meşhur Bastille hapishanesinde yatan Marquis de Sade yönlendiriyor. Bu rolü Murat Garipağaoğlu şahane oynadı, baya etkileyiciydi özellikle meşhur bir kırbaç sahnesi var kendisinin. Sade'nin yönetiminde, konuklara hastanedeki akıl hastaları tarafından oyun sahneleniyor. Oyuncular akıl hastası olunca baya şenlikli oluyor tabi ortalık.

Konu anlayacağınız güncel bir konu değil, ama elbette tarihte yaşanan her bir olayın şimdiki gündemimize, yaşamımıza selam vermemesi de olanaksız. Sahne, kostüm, müzik, oyuncular kesinlikle şahane, ama konu ve replikler ağır, dolayısıyla izleyen her bireyin zevk alması olanaksız. Tarihe meraklı olan, Fransız Devrimi'ne hakim olan her izleyici muhakkak ki sever, ama çok alakalı değilseniz oyuna gitmeden önce konuyu az biraz araştırmanızı öneririm. Dün akşam oyundan çıkarken hatta alkışlarken bile salonun büyük çoğunluğunun olayı hala tam kavrayamadığı anlaşılıyordu bana kalırsa. Ayrıca full konsantre olarak oyunu izlemek biraz zor zira kadro çok geniş ve devamlı aktif haldeler, tam metne konsantre oldum derken arkadan bir çığlık yükselebiliyor, izleyici açısından zor bir durum.

Bu ağırlığı üzerinizden alabilecek şahane bir oyuncu daha var, Çağlar Çorumlu. Kendisine "Tarla Kuşuydu Juliet" oyunundan zaten hayrandım, şimdi bir kat daha fazla hayranım. Baya güldürdü yine dün 'epizort'larıyla bizleri :)

Tüm bunların haricinde söyleyebileceğim, "oyuna daha 10 dakika var hemen girmeyeyim salona" demeyin zira evlere şenlik hastalarımız sahnede bizi bekliyor oluyorlar :)

* Oyunun türü oyun içinde oyun olarak tanımlanan "total tiyatro" olarak geçiyor kaynaklarda.

* Oyuncuların çoğunun sesleri çok güzel, insan arada düşünüyor bazı insanlar bu kadar yeteneği nasıl bünyesinde barındırıyor diye, bi eziliyor oturduğu yerde :)

* Son olarak, oyunun tümünde hatta verilen arada bile durmadan salıncakta sallanan oyuncuya en derin saygılarımı sunuyorum :)

Bu arada satış yapılırken internet sitesine keşke hangi rolü kimin oynadığını yazabilseler (hoş, çoğu zaman konuyu bile bulamıyoruz, tesadüfen alıyoruz biletleri), baya bir cebelleştim isimlere vakıf olmak için, zira tiyatrocuların hangi oyunlarda hangi rollerde oynadığıyla ilgili kapsamlı, sürekli güncellenen bir site de yok, böyle bol oyunculu oyunlarda insan en azından oyunculuğundan haz aldığı kişilerin isimlerini görebilmek istiyor, ismi google'la yazıp taratınca çıkan fotoğraftan kim olduğunu bulmaya çalışmak baya zor, bunu da belirtmek isterim. Hatta oyunu tam manasıyla yansıtabilecek bir görsel bile bulamadım. Varsa bildiğiniz bir site, önerirseniz sevinirim. Benim şimdiye kadar bulabildiğim en kapsamlı site Tiyatro Dünyası, oyunlar hakkında fikir sahibi olabileceğiniz güzel bir site.

Yazan: Peter Weiss

Yöneten: Ragıp Yavuz

Çeviren: Cengiz Tuncer

Sahne Tasarımı: Barış Dinçel

Kostüm tasarım: Tomris Kuzu

Müzik: Çiğdem Erken

Oyuncular: Yıldırım Fikret Urağ, Murat Garibağaoğlu, Çağlar Çorumlu, Ali Mert Yavuzcan, Cengiz Tangör, Selen Uçer, Özge Özder, Aslıhan Kandemir, Yeşim Koçak, Ozan Gözel, Murat Coşkuner, Doğan Altınel, Okan Patırer, Özge O’Neill Sarımola, Yasemin Güvenç, Nurdan Gür, Selim Can Yalçın, Selin Türkmen, Özgürefe Özyeşilpınar, Reyhan Karasu, Ece Yıldız, Kutay Kırşehirlioğlu, Radife Baltaoğlu, Muzaffer Berişa, Sanem Oluz, Hamit Erentürk, Murat Güreç, Bahar Özge Göze, Serkan Bacak, Burçak Çöllü, Altuğ Kutlu

Köşe Yazılarından Kitap olur mu?

2011-01-25T13:43:00.001+02:00

Son zamanlarda (yoksa hep olurdu da ben mi kaçırdım?) sık sık oluyor bu, gazetede her gün ya da haftanın belirli günleri yazıları çıkan gazeteciler, zaten okuduğumuz yazılarını kitap haline getiriyorlar. Zamanında Elif Şafak'ın kendi yazdığı kitaplardan yaptığı aforizmaları alıntı halinde kitaplaştırılmasıyla ilgili şöyle bir yazı yazmıştım, destekleyen yorumlar gelmişti, şimdi kendisi biliyorsunuz Habertürk'te yazdığı köşenin yazılarını "Firarperest" adlı kitabında toparladı. Aslında konu sadece Elif Şafak değil, zira bunu yapan çok sayıda gazeteci yazar var ve ben de bayadır bu konu üzerinde düşünüyorum, yazarlar köşe yazılarını kitaplaştırmalı mı? Çok mu gerekli yoksa tamamen ticari bir niyet mi?

Ben açıkça belirteyim, bu fikri samimiyetsiz buluyorum. Karşı çıkanlar olabilir, hani elimizin altında dursun diyenler, yazarı delicesine sevip yazdığı her cümleyi hatmedenler, hatta çıktısını alanlar falan filan. Hatta eminim onu kitaplaştıran yazar da önce bir 'acaba' diyordur, "bu benim kitabım mı" yanılgısına düşüyordur, ya da ben öyle düşünmek istiyorum.

Ama ben bunu şu yönlerden gereksiz buluyorum; yani zaten gazeteye o yazıyı yazarak ordan maddi manevi geri dönüş almış olan yazar, aynı yazıları bir de kitaplaştırarak yine aynı maddi manevi geri dönüşü kazanmak istiyor gibi bir durum söz konusu oluyor, acaba etik mi? Ben burda duruyorum işte. Bana etik gelmiyor, teknoloji zaten malumunuz, istediğiniz her yazıya gazetelerin arşivlerinden rahatça ulaşabiliyorken, bunu bir kez daha okurun önüne sunmak bana iyilikten ziyade ticareti anımsatıyor.

Şimdilik (yani mantıklı bir sebep bulana kadar) bu fikre olabildiğince uzağım, ama şu taraftan da bak diyenler çıkarsa onu da düşünmeye hazırım.

olmayanlar

2011-01-22T13:12:00.000+02:00

* Şunu iyice anladım ki, piyasada olmayan, kalkmaya yüz tutmuş ya da henüz gelmemiş, alıcısı bulunmayan her şey bana baya baya hitap ediyor. Mesela 3 gündür Kadıköy ve Moda'da Eti Cin kek arıyoruz, yok! Ama insanın canı istemeye görsün, serde de inatçılık olunca illa bulunacak o. Sadece kek de değil, bir de Nescafe'nin yeni çıkan ama niyeyse hiçbir yerde bulunmayan Probiyotik kahvesi. Dün bizzat Kadıköy'e gidip araştırdım, birkaç marketle "bunlar satmıyor diye getirmiyoruz" muhabbeti yaptıktan, birkaç kişiden de "hö?" tepkisi aldıktan sonra nihayet Migros'tan bulabildik ve raftaki tüm Eti Cin kekleri ve probiyotik Nescafeleri alıp çıktık, artık onlar da bir daha getirir mi getirmez mi bilemem. Peki ben bu konuyu nasıl bu kadar dertlendim, üşenmeden buralara yazı döşedim onu da anlamış değilim.

* Şu an anladım! Çünkü olay sadece kek ya da kahve meselesi değildi. Almak istediğim albümler vardı, misal 123-arve, elif çağlar-music. YOK! evet, onlar da yoktu. Sırayla Mephisto, Seyhan ve Alkım'ı taradık ama onları da bulamadık. Ne komik değil mi. Muhtemelen Taksim civarında takılıyorlardır ama hadi oturduğum bölgeyi geçtim, (kitabı cd'yi geç, gazete bile bulmak zor burda) ama koca Kadıköy diyosun ya hani o yüzden.

* Bir dönem de Nestle Keyf-i Tahıl aradım sağda solda baya baya. Her çıkan kahve çeşidini denemeliyim sanki, noluyosa bu ne saplantı! Neyse işte, hiç olmadık bi bakkaldan çıkmıştı da delirmiştim sevinçten. Sonra beğenmedim zaten içemedim.

* Biscolata denen bir bisküvi varmış. Şimdilerde reklamı ile baya popüler hani. Yeni eğlencem de ondan bulabilmek. Bakalım o nerden çıkacak.

Profesyonel

2011-01-12T10:27:00.000+02:00

Aylardır yer bulamadığım, biletini zar zor edindiğim oyunu dün yine kaçırıyorduk nerdeyse, hatta tam kapılar kapanacakken yetiştik diyebilirim. Bi ara kime saydıracağımı şaşırdım, Barış'ın geç gelen müşterisine mi, trafik olur diye (bakın trafik var diye bile değil, trafik -olur- diye) bizi tiyatronun baya bi gerisinde indiren taksiciye mi, kendime mi. O yüzden öyle bir koşturduk ki, yerime oturduğumda kendime gelmek için epey kastım kendimi, oyundan ara ara kopmalarımı da buna bağlamak istiyorum .)

Teodor (Teya) Kray, bir edebiyat adamı, genel yayın yönetmeni. Onun için sıradan bir gün başlıyor, kitaplarını yayınlatmaya çalışan ısrarcı insanlar, zır zır öten telefonlar, yan taraftan gelen sesler.. O günü onun için sıradışı yapacak olan kişi ise emekli bir gizli polis olan, elinde koca bir bavulla çıkagelen Luca. Teya, o bavulda kendi geçmişinin olduğunu bilmeksizin Luca'nın kim olduğunu sorgulamaya başlıyor, zamanla eskiler bir bir etrafa saçılıyor, oyun bir yandan güldürürken bir yandan da fena halde duygulandırıyor, bu yönüyle de türü için kara mizah demek yanlış olmaz sanırım.

Oyunun bütününde sağlam sistem eleştirileri var, ki şahane aforizmalar çıkmış ortaya, insanın içinden çılgın bir alkış koparası geliyor. Önce komünizm eleştirisi, ardından gelen sistemler ve insanların konumlarındaki değişimler çok etkileyici şekillerde anlatılıyor. Bol miktarda ironi var bazen güldürücü bazen düşündürücü olmak üzere.

Yazar, aynı zamanda "İntiharın Genel Provası"nın da yazarı Duşan Kovacevic. Oyuncular zaten ismini duyduğunda şöyle bir geri çekilip saygı duruşuna geçilecek isimler. Şahane sesli dev adam Yetkin Dikinciler ve müthiş mimikleri olan Bülent Emin Yarar. Bu iki isim haricinde ufak rollerde de güzel kadın Gülen Çehreli ve Cenap Oğuz var.

Oyun, 2 saat sürüyor (internetteki oyun bilgilerinde neden bilmem 90 dakika yazıyor). Tek perde ve belki de getirebileceğim tek eleştiri ara vermemesi, gerçi düşündüğüm zaman ara verebilecek bir durum oyunda söz konusu olmuyor, tamamı tek bir odada faal olarak geçtiği için olsa gerek, ama oyundan çok kısa aralıklarla da olsa izleyici kopabiliyor, ben öyle gözlemledim salonda.

Son olarak, bu oyunun bir de filminin olduğunu öğrendim, hatta 23. Uluslararası İstanbul Film Festivali'nde gösterilmiş, ödüllü bir filmmiş onu da izlemek şart oldu tabi.

** Tiyatroya gelen sigara yasağından sonra acaba gündemdeki bu son olaylarla ilgili içki şişeleri de -özendirici???!!- oluyor diye sahnelere yasaklanır mı acaba? Zira yasaklanırsa bu oyunun içerisinden nasıl çıkarılır düşündüm bulamadım.

Melis Danişmend Albüm Lansmanı

2011-01-09T16:51:00.000+02:00

Dün uzun bir ara sonunda tekrar İKSV-Salon'daydık, mekan olarak özlediğim yegane yerlerden biri oldu, özellikle yazın jazz festivali kapsamında çok şahane günler geçirdik sayelerinde çünkü.

Dün gece Melis Danişmend' in yeni çıkan albümü "Daha Az Renk" in lansmanı yapıldı, aslında ne zamandır albümle ilgili yazmak istiyordum buraya ama kısmet konseri izledikten sonraymış, böylesi daha şahane oldu:)

Mekan baya kalabalıktı ve çoğunluğu müzik camiasından tanıdık simalar oluşturuyordu , bir ara (konserden önce) herkes birbirini kesiyordu hatta wc'de bile acaba ünlü mü bu kimin nesi falan diye baya komikti:)

Melis Danişmend bir kere çok doğal, tatlı bir kadın, sırf bu yüzden bile sevebilirim onu ama ses tonu gerçekten çok iyi, hani sesi ne derece güçlü vs. çok derinlikli bir analiz elbette yapamam ama kulağa şahane gelen bir ses tonu var, ki canlı dinleyince çok daha beğendiğimi söyleyebilirim. Konser yaklaşık 1 saat sürdü, çok kısa geldi elbette herkese:) Biri Pinhani'den, diğeri şahane insan Yavuz Çetin'den 2 cover yaptı, özellikle Yavuz Çetin'i çok iyi söyledi. Biz konserden baya etkilenmiş vaziyette çıktık diyebilirim hatta.

Albüme gelince, ticari niyetle yapılmış bir albüm değil bu gayet bariz hatta sadece 1000 adet basılmış. Şarkıların sözleri çok samimi, sohbet ediyor, içini döküyor gibi sanki dinleyiciye. Çok tutsun diye nakarata yüklenilmemiş, bir hikaye anlatmış sakin sakin Melis. Böyle albümlerin daha çok çıkmasını istiyorum, ticari zekaya harcanacak zamanın sözlere, müziğe harcanmasını istiyorum. Çok mu şey istiyorum? Belki. Ama demek ki olabiliyor.

Alınmalı bu albüm bence ya da bir şekilde dinlenmeli zira ben her dinlediğimde "Büyük Kaçış" şarkısındaki gibi ayaklarımı kıçıma vura vura kaçmak istiyorum Büyükada'ya!

Neymiş 2010'un En'leri

2010-12-31T13:06:00.000+02:00

Bende bir liste yapmazsam aklım kalırdı zaten eheh.

Aslında bu sene müzik adına dolu dolu bir yıl geçirdiğimi söyleyebilirim, buraya yazmadığım ama başka gittiğim konserler de oldu, yazdıklarım ise şurada zaten.

Şimdi düşünüyorum, en en çok Mika' nın performansından etkilendim, ki konsere kadar kendisini tanımışlığım yoktu, ondan sonra da oturup dinlemedim zaten ama konser müthişti. Gittiğimiz Jazz konserlerinde mekan olarak İksv Salon' u keşfettik ve oranında özellikle jazz tabanlı gruplar için şahane bir yer olduğunu söyleyebilirim. Keşfettiğim ve sıkı birer dinleyicisi olduğum pek çok grup oldu, ki onları da zaten zaman zaman paylaşıyorum burada. En çok dinlediğim 3 isim Last Fm'e göre, Beady Belle, Ceylan Ertem ve Bülent Ortaçgil olmuş, burdan da anlıyorum ki sert, metal, rock müzik anlayışım yerini yavaş yavaş daha sakin bir tarza bırakmış. En çok Bat For Lahes' ten "Daniel" şarkısını dinlemişim, 1 sene içerisinde.

Tiyatroya geçen sezon olduğu gibi ilgi gösteremedik zira öyle çok ilgimi çeken bir oyun görmedim ve daha da önemlisi üşendik birazcık akşam program yapmaya. Ama tekrar eski tiyatro alışkanlığımıza dönmek istiyoruz ve açıkçası biraz da özledim akşam oyuna yetişme çabalarımızı, bitince Barış' la eve dönene kadar oyuna verip veriştirmelerimizi. Elimde biletlerim var zaten Ocak ayında gidilmek üzere. Bu sezon sadece "4 kişilik Bahçe" oyununa gittik, çok da haz aldığımı söyleyemem.

Sinema açısından fena değildi, çok sinemada film izlediğimizi söyleyemem çünkü Barış'la ciddi bir düzen oturttuk izleyeceğimiz filmleri ya da kaçırdığımız filmleri dvd'cilerden bulup tatil günlerimizde ya da arkadaşlarımızla oturup açığı kapatmaya çalıştık, kaldı ki ben zaten sinemalarda artık maalesef film izleyemiyorum sinir krizleri geçirmekten, daha önce de bahsetmiştim, kulak sağlığımızı zorlayacak kadar yüksek sesli reklamlar, sağda solda kim var unutacak kadar şapır şupur mısır yiyen insanlar oldukça sinemaya gitmek benim için azap oldu, o yüzden evde izlemek her açıdan bana daha rahat gelmeye başladı, hem istediğim zaman durdurup yorum da yapabiliyorum özgürce, tabi bu demek değil ki hiç sinemaya gitmiyorum, benim için önemli olan filmleri sinema perdesinde görmeye bende elbette gidiyorum, çünkü onun zevki çok daha başka.

Bu sene en çok "İnception" ve "Black Swan" dan etkilendiğimi de söyleyebilirim. Dizi olarak ise "Supernatural" ı seçiyorum.

Gelelim kitaplara. Bu sene bol vaktim olduğundan çok sevdiğim alışkanlığımı daha da pekiştirdiğimi düşünüyorum. Etkilendiğim ve yeni keşfettiğim o kadar çok kitap oldu ki sınıflandırmak biraz zor.

Bu sene içerisinde en çok okumaktan zevk aldığım, eğlenerek okuduğum, hatta okurken kahkaha attığım isimler, Murat Menteş, Emrah Serbes (tek kitabını okumama rağmen) ve Alper Canıgüz oldu.

En çok etkilendiğim, yere göğe sığdıramadığım kitaplar, Ayfer Tunç "Yeşil Peri Gecesi" ve sevgili Sinem' in hediyesi Haruki Murakami' nin "Sahilde Kafka"sı oldu.

En çok etkilendiğim yazar (her kitabı için aynı şeyi düşünüyorum) Paul Auster.

En heyecanlı, soluk soluğa okuduğum kitaplar ise, Suzanne Colins' in Açlık Oyunları serisi oldu.

Muhakkak unuttuğum, atladığım isimler vardır, onlar aklıma geldikçe ekleme yaparım, sizinde bu sene içerisinde etkilendiğiniz, severek dinlediğiniz/okuduğunuz/izlediğiniz isimler ya da eserler varsa yorum bölümüne yazıp paylaşırsanız çok şukela olur.

Bu arada, sevgili Sinem beni mimlemişti, ona da biraz kısa da olsa yanıt vermek isterim.

2010' da benim için değişen pek bir şey olmadı, fotoğraf çekmek ve yukarda anlattıklarımın her birini yapmak beni en mutlu eden şeylerdi. 2011' de bunları daha da çoğaltmak başlıca amacım, özellikle fotoğrafın üzerine daha da çok gitmek ve teknik öğrenmek istiyorum. Daha çok amaç edinmek ve her birini layığıyla yerine getirmek istiyorum.

Geçen sene içerisinde beni burda kendi çalıp kendi oynadı havasına sokmayan:), yorum yazan, tavsiye veren, hatta birkaçıyla tanıştığım çok şahane insanlara burdan pek çok teşekkür ediyorum. Sevgiler, mutlu mesut yıllar..

Erken Kaybedenler

2010-12-27T13:06:00.000+02:00

Emrah Serbes' i şu sıra hakkında baya konuşulan dizi Behzat Ç. sayesinde tanıdım, bu arada nasıl şahane bi dizi o öyle! Bu sene keyifle izlediğim tek türk dizisi hatta (bu sezon kendime tv ile aşırı haşır neşir olmayı yasaklamıştım, 1-2 dizi yeter) Emrah Serbes, Behzat Ç. 'nin aslında kitabının yazarı. "Her Temas İz Bırakır" ve "Son Hafriyat" . Diziyle bu kadar haşır neşirken kitaplarını okumayı pek istemedim, o yüzden 'Erken Kaybedenler' le başladım okumaya, şimdiden sıkı bir takipçisi olma yolundayım kendisinin. Aslında bu sene beni baya güldüren 2 yazarla tanıştım, Murat Menteş ve Alper Canıgüz, Emrah Serbes'i de hemen bu kategoriye alıyorum. Şöyle bir baktığımda üçünün de birer afili filinta olduğunu görüyorum. Demek ki seneye okunacak diğer yazarlar belli, diğer filintalar.

Bu arada Erken Kaybedenler' i ben roman diye aldım, hikaye çıktı (böyle de dikkatli bir okurum), iyi ki de bilmeden almışım zira hikaye okumaya alıştıramıyorum bir türlü kendimi. Kitap, erkek çocuklarını ve büyürken yaşadıklarını anlatıyor kabaca, ama ne anlatma! Ben ciddi anlamda anlatım tarzından çok etkilendim, çok keyifli, çok komik, hatta acı verici (şehit kardeşinin hikayesi mesela) hikayelerdi. Özellikle 2. hikaye beni cidden çok güldürdü, daha kaç kere okurum bilinmez bu şahane öyküleri. Zaten elinize aldığınızda şıp diye bitiyor, hem çok ince hem de insanda delice okuma isteği yaratıyor. Bu arada ince dediğime de bakmayın, ne aforizmalar sığmış o incecik kitaba!

Aslında kız-erkek farketmez herkes çok keyifle okur ama erkekler daha da keyif alarak okurlar sanırım zira kendi çocuklukları anlatılıyor. Herkese bir parça Emrah Serbes, Murat Menteş, Alper Canıgüz ve benim henüz keşfedemediğim yazarların kafasından diliyorum.

Black Swan

2010-12-27T12:57:00.000+02:00

Düne kadar yani filmi izleyene kadar 'Black Swan' dendiğinde aklıma Tori Amos' tan başka bir şey gelmezdi diye gereksiz bir bilgi vererek başlayayım anlatmaya. Öncelikle, film 25 Şubat'ta Türkiye'de gösterime girecek ama o kadar sabırlı bir kimse olmadığım için büyük bir merakla kuruldum filmin başına. Sabredip sinemada izlemek isteyen de baya bir insan var, onlara da inanılmaz bir saygım var onu da belirteyim zira sinemada izlemekle malum sitelerden indirilmiş film izlemek apayrı, ki bilirsiniz.

Filmi izlediğimden beri hikayenin çok basit olduğunu ama nasıl bir ciddiyetle, gerim gerim gererek işlendiğini ve böylelikle müthiş bir filme dönüştüğünü düşünüyorum.

Aslında hikaye, senaryo inanılmaz basit, hani anlat desen şimdi bi tane kız var, balerin, adı nina falan diye olaya girilmez, girilmemesi de lazım esasında. Filmi sanırım bu kadar 'konuşulan' yapan Natalie Portman' ın çarpıcı oyunculuğu, Darren Aronofsky' nin her zamanki şahane yönetmenliği ve filmin nerdeyse her karesinin çok estetik görünmesi. Balerinleri ve baleyi görsel anlamda şahane bulmayan var mı acaba.

Balenin disiplin gerektirdiğini hep sağdan soldan duyarım ama filmde resmen iliklerinize kadar hissediyorsunuz, normalde balerin olmayan Natalie Portman, Nina Sayers olabilmek için uzun süreler çalışmış, ki Oscar'ı hakettiği fikrinde bende pek çok kişi hemfikirim.

Eğer psikolojik gerilimden hoşlanıyorsanız, film bittikten sonra arkanıza yaslanıp 'aslında o obje bilinçaltında şunu yansıtıyor, demek ki kadın o yüzden şöyle böyle yaptı' gibi film bitti konu kapandı diye düşünenlerden değilseniz, filmden hoşlanacağınızı garanti edebilirim. Bir ufak bilgi daha, film İmbd' de 8.8 puanda.

Şimdi gelelim SPOİLER 'lık kısma. Filmi izlemeyenlerin okumasını tavsiye etmiyorum bundan sonrasını. Çok zararlı bir bilgi yok ama yorum var.

Burda filmi anlatmak yerine filmde sevdiğim, etkilendiğim ögeleri yazacağım.

* Nina' nın annesinin Nina'da yarattığı kontrol, otorite müthiş etkileyiciydi. Black Swan'a dönüşürken aslında sanki önce kendi tabularını aştı daha sonra sanki daha zorlayıcı olan annesininkini.

* Nina' nın sesindeki ürkeklik beni çarptı resmen, daha iyisi olamazdı, ara sıra bende tırmaladım kendimi, bağır artık şuna birazcık bağır diye.

* Black Swan' ın sahneye çıktığı andan sonuna kadar soluksuz ve defalarca izledim, filmin en etkileyici sahnesi bana kalırsa oydu, ardından Leroy'a verdiği öpücükle nasıl bir dönüşüm geçirdiği zaten gayet belli oldu.)

* Sonunda ne olacağı zaten belliydi ama nasıl olacağını kestirememiştim, beklediğimden de iyiydi, nedense Nina' nın özgürlüğüne kavuştuğunu düşündüm ben hikaye gibi, huzura erdiğini.

Milliyet' e mi çıktım ben şimdi?

2010-12-26T22:18:00.000+02:00

Artık alınmaya başlamıştım ki, güzel bir şey oldu, Milliyet Akademi ekinde Nisan ayında yazdığım Pazar günü yazım yayınlandı. Çektiğim fotoğraflar ve kendimi anlattığım yazının da sayfaya konulmasına epey şaşırdım ve hoşuma da gitti. Yayınlanmasına vesile olan Selman'a ve gazeteden ilgili çalışanlara pek çok teşekkür ederim, hoş bir anı bu bize.

* Bu arada başlıkta cidden şahane olmuş:)

Kontrol Bende!

2010-12-14T12:37:00.001+02:00

* O kadar üşengeç ve düzen manyağıyım ki, her gün salonda yaptığım kahvaltıyı ve bilgisayarı mutfağa taşıyınca kendimi ciddi anlamda tebrik ettim.

* Anlık karar verebilme yetisine sahip değilim. Biri akşama bir yere mi çağırdı, ertesi gün bir yere mi gitmem gerek, önce bi düşünmem gerek! psikolojimi ayarlamam gerek! Of bıktım kendimden, Ankara'lı olmam ve 20 sene orda yaşamam sonrasında muhtemelen böyle oldum, zira Ankara'lılardan son zamanlarda çok duyuyorum bunları. Evden çıkmak için can atarken insanlar, ben neden stres oluyorum?

* Eve misafir gelecek diyelim. Oturup mönü hazırlıyorum, sonra kaç gün önce hazırlık yapmam gerektiğini düşünüyorum, ardından da saatlerini ayarlıyorum. Her şey dört dörtlük olmalı! Genelde her şey yolunda gidiyor ama misafir geldiğinde kafadan o kadar bitap düşmüş oluyorum ki, tadını çıkaramıyorum.

* Hayatım boyunca kural manyaklığından olsa gerek, kopya çekemedim mesela ben, öğretmen çekin diye gözümüze baksa bile, kağıt önümde açık olsa bile. Kızlar farklı gömlekler, renkli çoraplar giyerken ben özendim, bir kere yanıma parfüm aldım onda da çantalarda arama yapıldı, delirdim. Bir keresinde de, (ilkokul 5 falan olsa gerek) öğretmen ödev kontrolü yaparken unuttuğumu farkettim, yanımdaki arkadaşım hemen çizeyim seninkini dedi, istemedim, diğer arkadaşıma çizdi hemen, ben gururumdan olsa gerek, ilk kez tokat yedim, gururlu tokat! Unutamıyorum, kulak resmiydi. Öğretmenimi de unutamıyorum, ailesiyle samimi olduğu çocuğu ödevi yapmamasına rağmen tokatlamadığı için.

* Bir de sorumsuz insanlardan nefret ettim hep. Stressiz, rahat, aman yaparızcı insanlardan. Ama en çok da onlar gibi olmaya özendim.

* Böyle olunca plan yapmanın nirvanası evlenirken oldu, beynimi öylesine yordum ki, keza Barış'ta öyle, balayında anlamsız bir boşluğa düştük ahaha, napcaz şimdi diye:)

* Zor valla zor. Rahatlamak lazım.

Birtakım Serzenişler

2010-12-11T12:57:00.000+02:00

* "Karı gibi gülmek", "karı gibi kaçmak", "karı gibi ağlamak" . Böyle lafları duydukça kan beynime sıçrıyor, etrafta bilip bilmeden konuşan o kadar insan/denyo var ki onlara ne deseniz boş, ama kimse bir şey söylemezse de vay halimize.

Yahu nedir istediğiniz kadınlardan? Birbirinizi yermek için kullandığınız tabirlerin bile ucu kadınlara dokunuyor. Nedir "karı gibi gülmek" mesela? Hele bu lafları bir kadından duyuyorsam ciddi anlamda uyarma ihtiyacı hissediyorum. Sende kadınsın ama kendi gülüşünü aşağılıyorsun, karşındakini küçük düşüreceğim diye. Kadınlar, kendi kadınlıkları üzerinden prim yapmaya uğraşıyor, sonra da erkeklere kızıyor, ne komik.

Bir de "kadın" kelimesini özellikle kullanmayıp "bayan" kelimesini kullananlar var. Bazen soruyorum neden özellikle kullanmıyorsun diye, "kadın" ayıp ve kaba kaçıyormuş. Neden? Kadın neden ayıpla bağdaştırılıyor ki sürekli?

Kendi kendimizi devamlı kalıplara sokma ihtiyacı duyuyoruz. Bravo bize! Sonra da kalkıp "özgür değiliz" diyoruz. Olmadığımız kesin ama önce kendi dilimizdeki, beynimizdeki kalıplardan bir kurtulsak diyorum?

Tesadüfen Keşfedilmek

2010-11-23T12:53:00.001+02:00

Gün geçmiyor ki yeni bir 'tesadüfen keşfedilme' hikayesi okumayalım, duymayalım, sinirden köpürmeyelim. Evet sevgili dostlarım son zamanlarda şöyle bir hikaye duymayanınız kaldı mı? Yok efendim, ben cafe' de oturuyordum, ünlü yönetmen meğersem beni izliyormuş, bana kartını verdi, ben inanmadım "neden ben" dedim, sonra filminde oynadım, dizilere geçtim zırt pırt.

Ben okulumun bahçesinde yürüyordum, birisi gelip bana kartını verdi, aramadım önce sonra içime kurt düştü, arayayım dedim, ünlü oluverdim.

Off ki ne off!

Bu hikayeleri duydukça arkadaş siz nerelerde geziyorsunuz diye sorasım geliyor. Çok mu ünlü olmak istiyorum? Yooo, hayır. Şanslı olmak istiyorum herhalde, önüme bir kerecik lap diye bir fırsat çıksın istiyorum belki biraz da, o yüzden bu kıskançlık vaziyetim.

Şimdi soruyorum size, ey sevgili yönetmenler, yapımcılar, senaristler, abiler, ablalar;

Nerelerde geziyorsunuz? Yolda yürürken, cafe' de kahve içerken, "abi hesap lütfen", "tuzu uzatır mısınız", "paramın üstü gelmedi" derken , otobüste akrobatik hareketlerle tutunmaya çalışırken size rastlama olasılığımız kaçtır? Hayır ona göre en kibar ve şirin ya da vamp halimi takınacağım da.

Yeşil Peri Gecesi

2010-11-22T13:32:00.000+02:00

Dün gece kapağı kapattığımdan beri dertlendiğim tek şey "ben şimdi bu kitabın üzerine nasıl kitap okurum?"

Hatta bu sabah, dün gece bitirdiğim kitaba yeniden başladım, sonra saçmaladığımı farkettim, bilemiyorum aslında her an yeniden dönebilirim başına.

Kitap hakkında düzenli, titiz bir yazı yazamam diye düşünüyorum zira çok beğendiğim şeyler hakkında "şahaneydi" den öte bir his, bir yorum yazamıyorum, konuşamıyor ve de anlatamıyorum (bu da kendimle ilgili yeni saptamalarımdan biri)

O yüzden pek "kitap tanıtımı" gibi olmayacak sanırım bu yazı. Farkettiyseniz hala yazıya da giremedim.

Önceki yazımda "Kapak Kızı" kitabından bahsetmiştim, öncelikle şunu belirteyim ki, bu kitaptan önce onu okumak çok acayip gerekli olmamakla beraber bende "iyi ki onu önce okumuşum" hissi yarattı, zira orada bahsedilen 3 karakter size bu kitapta çeşitli yerlerde göz kırpıyor, onların Kapak Kızı'nda belirsiz biten sonları bu kitapta aydınlanıyor (hatta böylelikle sonu belirsiz biten kitaplarda kendi kafamızdan yazdığımız mutlu-mutsuz sonlar, yürüttüğümüz tahminler ne derece doğru ne derece saçma az çok anlamamıza neden oluyor- ki bu açıdan beni yerle yeksan etti kitap, eğer amacı buysa başarılıydı da).

Söyleyebilceğim çok şey var, ama nasıl anlatsam bilemedim. Bir kere fazlasıyla şey öğrendim

Ayfer Tunç çok usta bir kalem, özellikle kurduğu cümlelere, benim için yeni olan kelimeleri (fazla da bilinmeyen) ustaca cümlelere yerleştirmesi, satır aralarında şiir-şarkı sözleri-roman alıntıları kullanması ve tüm bunları kitabın arkasında kaynakçalandırması benim bu kitabı sevmem için yeterli bir sebepti zaten (bir de Edip Cansever hayranı olması) ama bununla da yetinmeyerek, gerçeğe uygun bir hikayeyi aile, sevgili, arkadaş, kişinin kendisi tarafından da en yalın haliyle göstermiş. Bu kitapta her türlü duygu yoğunluğu var esasında, sevgi, aşk, umutsuzluk, ölüm, kalım aklınıza ne gelirse. Tüm bu duyguları en içten şekilde yazmış yazar. Kitaptan öğrenip denediğim yemekler bile oldu-ki yemek metaforunu da bolca kullandığını düşünüyorum, pek bir iştahla okuduğum bölümlerde olmadı değil bu bağlamda.

Konu hakkında ne desem yavan kalır, Ayfer Tunç bir röportajında "Şebnem, Kapak Kızı'nda romanın nesnesi gibiydi, Yeşil Peri Gecesi'nde öznesi oldu" demiş, kendisininde yine bahsettiği gibi bu romanda Şebnem' in adım adım neler yaşadığını , çürümeye doğru nasıl gittiğini görüyoruz, bu arada da göz yumduğumuz, görmezlikten geldiğimiz acı gerçeklerle, ikiyüzlülerle de de bolca yüz yüze, göz göze gelerek.

Kitapla ilgili en çok hoşlandığım şeylerden biri de, bolca parantez içi anlatımına başvurulmasıydı-ki bu anlatım şekli bana daha da sahici geliyor, sanki karakterler parantez içinde daha saf hallerindeler gibi.

Daha da ne yazabilirim bilmiyorum, müthiş etkilendim ben Kapak Kızı' nda içten içe sinirlendiğim, Yeşil Peri Gecesi' nde fazlaca sevdiğim, beni oldukça sarsan Şebnem' den, Ayfer Tunç' un yazım tarzından, doğrudan anlatımından. Kaç kere daha okurum bu kitabı henüz bilmiyorum. Devamı gelse keşke diye düşünmeden de edemiyorum.

Kitaplığını Göster Projesi Hakkında

2010-11-21T11:21:00.001+02:00

Efendim, çok şahane projemiz bugün itibariyle sona ermiştir, ilgilenen, büyük bir şevkle fotoğraflar çekip bana yollayan, kendi blogunda paylaşan, güzel sözler söyleyen herkese pek çok teşekkür ediyorum. Bu mevzu ilk aklıma geldiğinde acaba ben sadece yayınlamakla mı kalırım demiştim, hatta not düşmüştüm kimse yollamazsa bu da böyle bir anımız olur diye, ama sonra gelen tepkilerle ne de şahane bir şey yapmışız diye düşündüm. "Proje" kelimesi bana her yazışımda 'aman da aman ne de büyük bir şeymiş' gibi gelse ve inceden kendimle dalga geçsem de kitabın girdiği her şeyin büyük olmasını istediğimden olsa gerek ayrıca ket vurmaya çalışanların da inadına ciddi cümlelerle yazdım. Hatta şu yazı bile çok ciddi olmaya başladı sanki. Neyse, teşekkür ederim bir kez daha herkese, devam etmek isteyen varsa elbette kendi blogunda paylaşabilir.

Ruhsar' ın Kitaplığı

2010-11-20T16:17:00.000+02:00

Görür görmez bir sahaf sever olduğunu düşündüğüm Ruhsar' ın kitaplığı karşınızda:) Teşekkür ederim kendisine katkısı ve güzel sözleri için..

Kütüphanemde bazı kitapların ilk basımları var,1940 ve 1950 lerden..Aslında ikiye bölünmüş bir kütüphane; yarısı ve özellikle 1000 Temel Eserler(1970'ler) kızıma gitti.Varlık yayınları bende kaldı çok şükür..Bu girişim çok sevimli geldi bana,herkes adına teşekkürler..

Antep Gelini' nin Kitaplığı

2010-11-15T11:05:00.000+02:00

Gerçekten çok çeşitli kitapların bulunduğu bir kitaplık bu, sahibesine hem gönderdiği için hem de kolaj yapıp üzerine yazı da eklediği çok teşekkür ediyorum.

"Bizim de evde en sevdiğimiz köşelerden biri kitaplığımız, diğeri de film arşivimizdir.

Evlenmeden önce kendi evlerimizde bulunan kitaplarımızı evlendikten sonra biraraya getirdiğimiz için tür bakımından oldukça çeşitli kitaplarımız var. Fotoğraflarda iki ayrı şekilde görülen kitaplığımız bir önceki evimizde bir duvarımızı kaplıyordu ama taşındıktan sonra ayırmak zorunda kaldık. Raflardaki kitapları tek tek çekip kolaj yaparak kitaplığımızın hangi kitaplardan oluştuğunu göstermek istedim. Sizinde göreceğiniz gibi kitaplığımızda felsefeden, dini konulara, fantastik romanlardan, şiirlere, tübitak yayınlarından national geografic dergilerine kadar farklı kitaplarımız var. Ayrıca kişisel gelişim, işletim sistemleri, pc programları, ingilizce ve rusça roman, sözlük, kalite çalışmaları ile ilgili olmak üzere de mesleki kitaplarımız da bulunuyor. Umarım ilerde kızım da bu kitaplığın kıymetini bilir :)

Böyle bir projenin oluşmasını sağladığınız için çok teşekkürler.

Sevgilerimle"

Saw 3d (mi?)

2010-11-14T23:03:00.000+02:00

Öncelikle belirtmeliyim ki, 5 dakikadır ekrana bakıyorum ne yazsam "çok berbattı" haricinde diye. Fikrim ilk satırdan belli oldu sanırım, evet cidden çok kötüydü yahu.

Saw serisini en son 3. filminde tövbe ederek bırakmıştım. Bugün bayadır sinemaya gitmiyoruz diye filmleri yoklayınca, 3d olduğunu ve 'gerçekten' son olduğunu öğrenince aradan uzun zaman geçti belki ilk filmdeki orijinalliği yine yakalayabilmişlerdir umuduyla gidiverdik.

Bir kere cidden geriyor-ki bu sizin için önemliyse, hikayenin zayıf olması çok umursadığınız bir durum değilse evet gidebilirsiniz.

Eğer, 3d olsun da ne olursa olsun diyenlerdenseniz, gitmenizi önermem zira 3d namına cidden hiçbir şey yok! Üzerinize 1-2 kere et parçaları fırlıyor o kadar. Bu 3d mevzusu bizim gibi 3d manyakları için atılmış bir yem gibi duruyor.

Görüntüler diğer filmlerinde de böyle miydi bilmiyorum (1-2-3 hariç) ama bu filmi kesinlikle yarma, biçme, kesme, yontma, yakma, vs açısından bol malzemeliydi. Çok tıka basa yedikten sonra gitmenizi önermem. (yarısına bile gelmeden çıkanlar oldu, azimle dayandık)

Seyirciyi de salak yerine koyduğunu düşünüyorum zira gittikleri yol saçma sapan, sonu saçma sapan yani aman aman sürpriz bir son yok. Benim için tek sürpriz Linkin' Park' ın solisti Chester Bennington' ı kurban rolüyle ufak bir (benim için ufak, kurban için kocaman mı desem) rolde görmem oldu.

Budur yani. Başka da bir şey ifade etmiyor bana 3d diye yutturulan bu film.

Colette' nin Kitaplığı

2010-11-12T13:07:00.001+02:00

Sevgili Colette 'nin kitaplıkları için ne desem birkaç dakikadır düşünüyorum, eğer okumayı bırakmazsam (ki bu imkansız) ben de evimin her yerinin böyle kitaplık olmasını isterim, ben bayıldım! okumayı, araştırmayı seven bir aile oldukları bir bakışta da anlaşılmıyor mu sizce de?

Bizim evde erişkin sayısı 3 ,dolayısıyla evin her odasında kitaplık var.Üstelik hepimizin mesleki kitaplarının dışında hobileriyle ilgili kitapları da var hal böyle olunca bazı raflara kaçak kat da çıkmak zorunda kaldık.

Seni bu güzel projenden dolayı kutluyor,'kitap sevgiyle dolu bol okumalı günler hepimizin olsun' diyorum.

Sessiz ve Sonsuz' un Kitaplığı

2010-11-11T10:15:00.000+02:00

Kitaplığın iyisi kötüsü olmaz belki, sonuçta her kitaplık iyidir - içinde kitap olduğu müddetçe.) Ama sanki bu kitaplık gözünüzü ayıramayacağınız cinsten zira epey renkli, ki bundan kastım rengarenk olmasının yanında gayet çeşitlenmiş kitapların da olması. Sahibesine pek çok teşekkür ediyorum:)

"15’li yaşlarımda başlayan Ümit Yaşar Oğuzcan ile şiir, Agahta Christie ile de roman okumaları “maceram” bugün bana çok zengin içerikli bir kitaplık kazandırdı. Macera diyorum çünkü her kitap kendi başına bir macera bana göre. Fotoğraflarda gördüğünüz kitaplık evimdeki kitaplıklardan sadece 1 tanesi :)

Zaman içinde yoğunlaştığım konularda gelişti, değişti. Şiir, roman, araştırma, biyografi, kişisel gelişim ve tasavvuf konularında geniş bir yelpaze ile kitaplar benim hayatımın resmen bir parçası oldu. Okumadığım bir günüm geçmez. Bundan mutluluk duyuyorum.

İyi ki kitaplar var hayatımızda.

Uzun bir ömrümüz olsun. Okuyalım, öğrenelim, gelişelim. Çünkü öğrencilik de bakî :)

Sevgi ve selâm ile."

Kapak Kızı

2010-11-10T17:39:00.001+02:00

Son günlerde gazetelerde, internette sık rastladığımız bir kitap "Yeşil Peri Gecesi". Bu kitap, Yeşil Peri Gecesi' nden önce kitaba (sanırım) zemin hazırlamak için yazıldı. Ayrıca, Ayfer Tunç 'aynı zemin aynı inşa' olmak üzere tekrar gözden geçirerek yeniden yazmış Kapak Kızı' nı. Ben yazarın gözden geçirdiği 2. baskısını okudum ve onu anlatmaya çabalayacağım (dünden beri bu yazıyı yazmaya uğraşıyorum)

Kitap hakkında ilk olarak bilmemiz gereken şey, kitabı 3 kişinin yorumuyla dinleyecek olmamız. 3 ayrı karakter var birbirinden bağımsız, ortak noktaları ise önceleri sadece bir "kapak kızı" ndan ibaret olan Şebnem. Şebnem hakkında bilinen çok somut bilgiler yok, karakterlerin sadece hayatlarının belirli evresinde Şebnem' e dair yaşadıkları "an"lar var, Şebnem' in kendi hayatlarına hiç bilmeden de olsa yarattığı irili ufaklı sarsıntılar var. Evet, ortak noktaları Şebnem ama gerisi tamamen ayrı, apayrı. Bir nevi karakterlerin kendi kendilerine yaşadıkları iç hesaplaşmalar.

Roman, karlı bir gecede bir trenin Ankara' dan İstanbul' a doğru yola çıkmasıyla başlıyor. Ayfer Tunç, usulca giriyor Şebnem' in hikayesine, ilerledikçe anlamaya başlıyoruz girintileri çıkıntıları ama ilk başta anlamlandırmak zor sanki. Konu Şebnem, ama Şebnem yok, yani yaşadığı hayatın büyük kısmını, duygularını, hırslarını, korkularını, sevinçlerini, o an nerde olduğunu, nerde yaşadığını, ne yaptığını bilmiyoruz, onu anlatan, onu hayatının belirli evrelerinde kısa aralıklarla yaşamış olan bu 3 kişi: Radyocu Selda, bankacı Ersin ve tren garsonu Bünyamin.

Tren, o karlı havada bu 3 karakteri bir araya getiriyor ve romanımız akıp gidiyor. Kapağı kapattığımızda da Şebnem hakkında kocaman bir soru işareti bırakıyor. İşte bu yüzden de hemen "Yeşil Peri Gecesi" ne saldırıyorsunuz. Benim anladığım kadarıyla Kapak Kızı'nı okumadan Yeşil Peri Gecesi de okunabiliyor, dediğim gibi bir seri değil tam anlamıyla adeta yazarın Şebnem' in zeminini oluşturduğu bir yandan da diğer karakterlere hayat verdiği bir roman bu. Bu 3 karakter Şebnem' in hikayesine dahil olacak mı henüz bilmiyorum.

Bugün Yeşil Peri Gecesi' nin de ilk 100 sayfasını okudum ve Kapak Kızı'na anlatım bakımından, akıcılık, yorum bakımından çok benzemediğini söyleyebilirim. İlk 100 sayfanın yorumunu yapmak için belki erken ama şimdiden şahane bir kitap okumaya başladığını hissettirdi bana, hatta başına dönmek için sabırsızlandığım.

mkblkonsept' in Kitaplığı

2010-11-10T11:33:00.000+02:00

Sevgili mkblkonsept' in kitaplığı göründüğü üzere şahane! Böyle güzel bir kitaplığı yazısız bırakmak istemedim beni kırmadı ve üzerine bir şeyler yazdı, bundan sonrasında da gönderecek olanlardan ricam, kitaplığınız üzerine birkaç cümle de olsa bir şeyler yazmanız, benim gönlüm üzerine konuşmadan sadece fotoğraf yayınlamaya el vermiyor.)

"Biz evlendiğimizde evimizde perdemiz yoktu ama kitaplığımız vardı J

Biz evlenince kitaplarımızda birleşti kocaman bir kitaplık oldu.Bu gördüğünüz kitaplıkta gördüğünüz kadar daha kitaplarımız var ama yerimiz olmadığından eşimin annesinde duruyor şimdilik.

Hazır konu kitaplıktan açılmışken bir şey anlatmak isterim. Alt kat komşumuzun yaşlı babası vefat edince 100 adet kitabını verecek yer arıyorlarmış ve o kitaplar geldi bizi buldu J

Bizdeki sevinci gelin siz düşünün. O gece tüm kitapları çıkartıp kolilerden tek tek baktık büyük bir sevinç yaşamıştık. Biz bu kitapliğı kizımıza miras bırakacağız.Umarım sever okumayı."

Göndermek isteyenler "cnoktaknokta@hotmail.com" a mail atabilirler.

Anne Müdürü' nün Kitaplığı

2010-11-09T11:12:00.000+02:00

"Kitaplık demeye dilim varmıyor ama" diyerek bana fotoğraf yollayan annemüdürü' ne teşekkür ederim:) Biriktirememesinin nedeni sanırım her gittiği yere kitap bırakıyor oluşundan (aslında hoş ve değişik bir fikir)

İyisiyle Kötüsüyle 29.Tüyap Kitap Fuarı

2010-11-02T10:40:00.000+02:00

Fuar bitmeden böyle bir başlık atmak manasız mı? Benim için değil zira bir daha ki etkinliğe kadar kendimi motive edemezsem bir daha gitmeyi pek düşünmüyorum. O yüzden kendimce iyisini kötüsünü şimdiden yazmaya karar verdim.

Daha önce de bahsetmiştim, geçen sene Barış' la gitmiştik, dönüşte "bir daha hayatta olmaz" gibi laflar etmiştik, bu sene Barış katılımcı olarak davet aldığı için tıpış tıpış gidip geliyor, bende bir kereden bir şey olmaz diye kendimi gazlayarak gittim. Hiç gitmeyenler, 'niye bu olumsuzluk' diye sabırsızlanabilirler, söyleyeyim, yol+trafik+kalabalık/yemek problemi%umduğunu bulamama gibi bir denklemi var-ki işin içinden çıkılamıyor.

Şimdi, sırayla açıklayayım.

Bir kere bize haddinden fazla uzak. Sadece bize değil, İstanbul' un nerdeyse bir diğer ucunda, dışında, bu kocaman etkinliği neden orda başlattılar, orda devam ettiriyorlar bunca şikayete rağmen aklım almıyor.

Trafik zaten malumunuz. Hele ki haftasonları gittiyseniz (imza günlerinin büyük çoğunluğu hafta sonları) tam bir keşmekeş, ölüm. Sırf bu yüzden ben sabahın köründe düştüm yollara, ama akşam kabustu. Öğlen gelmeye çalışan arkadaşlarımız Anadolu yakasından tam 3 saatte gelebildiler misal.

Kalabalık, onca trafik, yol azabından sonra zaten çekilmiyor. Hele ki bebek arabalarıyla gelen aileler var, ne desem boş, o çocuğa mı yazık, size mi bize mi.

Yemek problemi böyle organizasyonlarda zaten başlı başına sorun. Eğer oraya gidiyorsanız ve acıkmış ya da fazlasıyla bitap düşmüşseniz tebrikler, artık siz de 'yolunacak bir kaz'sınız.

Umduğunu bulamama tabi herkes için farklılık gösterir, ben kendi açımdan yazayım, yayınevlerinin yaptığı indirimler bir müşteri olarak beni tatmin etmedi, geçen sene de etmemişti, vardır bir açıklaması muhakkak bu işin dağıtımcısı var bilmemnesi var vs, ama insan %20'den daha fazlasını bekliyor onca eziyetten sonra.

Aklıma ne geliyor direkt diyorum ki "ben ne gideceğim bir daha açarım bilmemnekitapçısınoktacom' u siparişimi veririm - ki çok daha indirimli alabiliyorsunuz çoğu kitabı internetten-, ayağıma kadar da gelir, oh derim, ne gideceğim onca yolu derim, canıma değsin derim.

Tabi tüm bunlar olumsuz yanları..

Gelelim olumlu yanlarına.

Ben açıkçası avare avare dolaşmamak için hazırlıklı gittim. Gitmeden kendime resmen bir harita çıkardım, uğrayacağım yayınevlerinin numaraları, hangi salonda bulundukları, ilgilendiğim yazarların nerde imza günlerinin olacağı, alacağım kitapların listesini falan her şeyi yazdım-ki ona rağmen çok yoruldum ama yine de planlıydım ve bu hoş oldu kendi açımdan. Eğer böyle bir harita çıkartırsanız kendinize, çok daha faydalı bir gezi oluyor emin olun.

Ben 3 isimden imza aldım (Emrah Serbes, Alper Canıgüz, Hakan Günday) ve bu hoşuma gitti, hiç değilse gittiğime değdi. Bu da olumlu yanlarının en kuvvetlisi bence.

İnternetle arası olmayanların tüm yayınevlerini hatta sahafları bir arada bulması herhalde şahanedir. Üzerine bir de sevdiğiniz yazarlarla sohbet edebileceğiniz, imza alabileceğiniz bir ortam varsa çok daha güzel.

Yayınevleri hakkında da bir kaç gözlemimi yazayım;

Ben kendi adıma en çok Can Yayınları' nın standını beğendim, o kalabalıkta ayırdetmesi en kolay onlardı sanırım, kırmızıydı her şey adeta, kafanı kaldırdığında az biraz uğraş verirsen kırmızı tabelalarını hemen seçebiliyordun.

Doğan Yayınları anormal kalabalıktı, hatta bir ara önünde etten bir duvar vardı, kitaplara bakmak çok zordu.

Ayrıntı Yayınları %30 indirim yapmıştı, benim rastladığım en iyi indirimdi sanırım.

Tabi ki en kalabalık stand Uykusuz ve Penguen' inkiydi, Uykusuz biraz daha fazlaydı, özellikle çocuklar baya bir alışveriş yaptılar oralardan, onlarda bunu gayet iyi öngörmüş olacaklar ki, çizerlerin iyi-kötü tüm karikatürlerini olur olmadık-kaliteli kalitesiz her şeyin üzerine basmışlardı.

Ntv Yayınları, her zamanki gibi çok şıktı ama bilmemkaçliralık alışverişe tshirt vermeleri anlamsızdı.

İletişim Yayınları, benim en çok oyalandığım yerdi sanırım, verdikleri bez çantalarla ortalıkta baya bir göz doldurdular.

Sahaflar ayrı bir şıktı canım:) Bu sene sanırım 10 sahaf katıldı, diğer senelere hepsine bir salonu kapatsalar ne şahane olur! Onlara da epey ilgi vardı zira.

Benim izlenimlerim iyisiyle kötüsüyle bunlar. Tüm bu olumsuzluklara rağmen ben her sene muhtemelen gitmeye devam ederim zira bağımlılık gibi bir şey, sadece "keşke" leri var onlar da zamanla düzelir diye umuyorum..

Cep Aynası' nın Kitaplığı

2010-11-01T12:37:00.000+02:00

Sevgili Cep Aynası' nın kitaplığını ilk gördüğümde sol tarafın boş olduğunu düşündüm, ancak fotoğrafı biraz büyütünce ağzım açık kaldı diyebilirim, nasıl bir düzen bu:) Çok teşekkür ediyorum, paylaştığınız için..

Banu' nun Kitaplığı

2010-10-30T14:30:00.000+03:00

Kitaplığını en çok merak ettiğim kişilerden birisi de Banu idi zira ne denli bir kitapsever, çılgın bir okuyucu olduğunu az çok biliyorum.)

Benim kitaplığım...

Objektifimdeki çatlaklar nedeniyle fotolarım net çıkmadı ama yeni bir objektifi beklemek biraz uzun sürecekti dayanamadım bu haliyle gönderdim :)

Fotolardaki kitaplığımın büyük bölümü, görünmeyen kapaklı bir dolap içerisinde dergilerimle birlikte yer alan kitaplarım var onlar biraz daha özel, sahaflardan alınmış ya da hediye edilmiş, genellikle zor bulabildiğim kitaplar...

Kitaplığımda Türk ve yabancı yazarları ayrı raflarda arşivliyorum. Kitap okuma ve arşivleme alışkanlığımı kazandıran ilk kitabım, babamın hediyesi olan İpek Ongun kitapları, onlar da hala benimle...

4. fotograftaki kitaplar ise sahaflardan aldıklarım arasından..

Sanat' a aç olmak

2010-10-29T16:54:00.000+03:00

Bazen deliriyorum. evet. öylece otururken evde, ya da cafe' de bi anda geliyorlar bana diyorum ki kendi kendime "ne öğrendim ben, ne biliyorum, ne yapabiliyorum kendim adına, yetişmek adına vs vs"

boş oturmayı seviyorum ama bu demek olmuyor hiç bir zaman "mal gibi oturuyorum" otururken gözüm hep ya kitaplarda ya dvd' lerde ya müzik arşivinde ya da gazete üzerinde genelde. yani öylece de oturmuyorum aslında.

derdim var. bir değil. hayata karşı çok derdim var. ergenlikteki gibi 'sorunlarım var dostum' triplerinde değilim. kendi çapımda çabalıyorum, aşmak için, yetişmek için, konuşabilmek, yazmak için.

işte, tüm bunları düşündükçe deliresim geliyor birden, nerden başlamalıyım?

böyle durumlarda,

alıyorum elime bir kitap (genelde yeni)

müzik cd' si (genelde alternatif, jazz)

resim çiziyorum (bir felaket oluyor hepsi)

yazı yazıyorum (sayfalarca günlük)

yeni bir tarif deniyorum (fena olmuyor)

ve bunun gibi birtakım uğraşlar..

ama yetmiyor bazen. özellikle de bu aralar. açım. sanata, doğaya, dereye tepeye, müziğe, filmlere, dizilere, harflere, tınılara, resime..

daha ne yapabilirim bilmiyorum, bu açlığı nasıl bastırabilirim. birkaç gün önce de bahsettim ya (şahane tepkiler aldım, meğer ne de çokmuşuz sayı olarak!), öğrenmenin sonu yok, hani amacım zaten sona ulaşmak değil ama daha çok istiyorum, daha çok bilmek, daha çok konuşabilmek, yazabilmek. manyak mıyım? kimine göre.

yüzlerce defterim olsun mesela bir şeyler yazdığım, ev kitaptan yıkılsın, evimize sanat konuşmak için, bir felsefe akımını tartışmak için insanlar gelsinler, kibarca tartışılsın, beraber gidelim sergilere, filmlere, oyunlara. züppelik yapmayalım ama. insan olalım. bilmek her şey bazen ama bunu abuk subuk amaçlarla kirletmeyelim. ütopik mi? olabilir. keşke olmasa.

deliriyor muyum acaba.

Histeri Çalışmaları - Çilekeş

2010-10-28T17:19:00.000+03:00

Çilekeş' le tanışmam çoğu kişi gibi 2005' te ilk albümleri çıktığında oldu. Fazla dikkatimi çektiklerini söyleyemem, tv' de kliplerine rastladığımda birkaç kez dinleme fırsatım olmuştu sadece, o kadar. Klipleri hoştu, 1-2 şarkısı fena değildi ama netice de bununla kalmıştı benim için. Zaten istikrarla takip ettiğim çok az grup vardı o zamanlar Türkçe rock yapan vs vs.

Esas tanışmamıza gelirsek, bu yaz başında oldu diyebilirim. İnternette okuduğum bir eleştiri yazısına istinaden merak edip albümlerini indirdim (sitelerinden yapabiliyorsunuz bunu, evet! Ayrıca satın da alabiliyorsunuz 4-5 tl gibi bir rakama) İndirdiğim günden beridir de sık aralıklarla açıp dinliyorum, mp3' ümde de silinmeyecek albümler arasında yerini aldı.

Görüşlerime gelirsek; bir kere ilk dinleyişte aşık olabileceğiniz ya da çok kolay sindirebileceğiniz bir albüm değil bu (çok ciddi bir müzik dinleyicisi iseniz bu da ihtimal dahilindedir elbet). Ama sabredip birden fazla dinlediğinizde taşlar yerli yerine oturuyor sanki. Bir anda "aslında bende bunu söylemek istemiştim" deyip gözlerinizi kocaman kocaman açıveriyorsunuz. Ama aslında geç kalmış oluyorsunuz zira albüm koca koca harflerle yazmış düşündüklerinizi, kocaman seslerle haykırmış kulağınıza yeri geldiğinde de fısıldamış.

Çok yoğun bir felsefesi var, ki bu bizim için müthiş yabancı bir duygu. Özellikle her sene üstü üste "en iyi" seçilen grupların albümlerinde bile var ticari kaygılar. Bu bakımdan gözümde daha da büyük bir saygıyı hakediyor Çilekeş, zira gerçekten müzik yapmışlar, hakkını vermişler. Ayrıca bu felsefe, sadece müziklerinde değil, albüm kapağında, sitelerindeki yazılarda, görsellerde de yoğun bir şekilde hissediliyor. Eğer herhangi bir döneminizde Radiohead dinlediyseniz, bence bu albümü de seversiniz gibi geliyor bana niyeyse bir de.

Son olarak mesaj kaygılı cümlelerimi de yazıp gideyim, keşke ticari kaygıları düşünüp de kolay tüketilen albümler yapmak yerine gerçek müzik dinleyicisine ulaşmayı amaç edinebilse gruplarımız -ki böyle potansiyel taşıyan gruplar muhakkak var- , biz de iki satır yazmak için kasıp durabilsek kendimizi. Çünkü güzel müziği tarif etmek zor, illa birilerinin tarzına benzeterek anlatılabiliyor sanki. Dinleyin kısaca. Yani haydi eller havaya beklemeyin, ya da çok sıkıldım diyebilecek olanlara da önermem kendinize güveniyorsanız, belli bir sıkıntınız varsa topluma karşı, belli bir duruşunuz varsa dinleyin bence. Ohh.

Şehnaz' ın Kitaplığı

2010-10-26T12:41:00.000+03:00

Sıkı bir kitap okuyucusu olduğu her halinden belli olan Şehnaz' ın kitaplığı aşağıda, blogu burda, internet sitesi de şurda. Kendisine de pek bir teşekkür ediyorum.

Impossibility' nin Kitaplığı

2010-10-25T12:59:00.000+03:00

Kitaplığını göster mevzumuz devam ediyor, siz bana gönderdiğiniz sürece de devam edecek. Bugün, Impossibility' nin kitaplığına göz atacağız, bu arada bu proje sayesinde çoğumuzun kitaplığında ki ortak kitapları saptama fırsatı da buldum:) En fazla dikkatimi çeken "Zar Adam" ve "İstanbul Hatırası" oldu.

Impossibility' e teşekkür ediyorum.)

Okudukça Mutsuz Olmak

2010-10-23T16:08:00.000+03:00

Bu mevzu aslında yıllar önce annemin başının altından çıktı. Çocukluk yıllarında okuyacak bir şey bulamadıkları için eski gazetelerden yapılan meyve-sebze kesekağıtlarına kadar okuyan annemden yani.

Söylemeyecek değilim; ben ergenlik çağlarımda yani şöyle 15-19 arası yaşlarımda şimdikinden çok daha fazla okurdum, hayal dünyam çok daha genişti, elimin altında internet olmamasına rağmen şimdikinden çok daha fazla araştırmayı sever, keşfettikçe kendimi özel zannederdim. Öğrendiğim çoğu şeyi özenle günlüğüme kaydeder, unutmazdım. Bazen kendimi odama kapatıp dünyayı çözmeye çalıştığım o dönemi çok özlüyorum. Hafızam berraktı, geleceği merak ediyordum, duyduğum her yeni bilgiyi işe yarar umuduyla ve hayranlıktan ağzı açık bir şekilde belleğime kaydediyordum. Evet, şimdide okuyorum, araştırıyorum, etkileniyorum ama o zaman ki kadar tatmin etmiyor beni yaşadığım mutluluk.

Annem okudukça mutsuz olacağımı söylemişti bir keresinde. Şaşırmıştım zira annemde zamanında okumuş, çeşitli akımlardan etkilenmiş bir kadın. Bundan 1-2 sene önce ne demek istediğini çok iyi anladım.

Okumak bir kere kişisel anlamda kendini çok fazla tatmin edecek bir davranış benim gözümde. Öğrenmek zaten sonu gelmeyen bir kavram. Öğrendikçe bitmiyor sorumluluğun, yepyeni kapılar açıyorsun kendine, daldıkça dalıyorsun içine. Eğer seviyorsan zaten ister istemez çekiyor seni kendine. Araştırdıkça öğreniyorsun, öğrendikçe başka alemlere dalıyorsun ve anlıyorsun.

Anlıyorsun evet. Nasıl yaşadığını, dünyada neler olup bittiğini, üç kağıtçılıkları, sadakatsizliği, enayiliği, sorumsuzluğu, yalanı dolanı.. Sen doğduğun zaman seni sardıkları o pamuklardan çıkarıp kafanı, görmeye başlıyorsun tüm bunları. Yavaşça çıkıyorsun kozandan. Kolay olmuyor elbette, önce deneyim kazanıyorsun. Ağır geliyor ama zamanla alışıyorsun.

Her şey çok kötü olmuyor elbette, bunların dışında sevgiyi görüyorsun, aşkı, eğlenceyi, kültürel farklılıkları, dünyanın öbür ucunda yaşayan bir kızın da senden insan olarak farkı olmadığını. Özeniyorsun, düşlüyorsun. Ben mesela, küçükken, ilerde hayatımın arka fonunda kısık seste de olsa bir müzik çalacak zannederdim. Müzik en sinirli ya da en üzgün olduğun anda bile sana yardımı dokunan sihirli bir güç çünkü. Saçlarımı savurarak yolda yürürken, sevdiklerimle uzun uzadıya akşam yemeği yerken, gün batımını izlerken, sabah uyandığımda, belki esnerken ...

Çok sonraları anladım hep ileri ki devrelerini düşlemekle hayatımızın geçtiğini.

Önceleri 18 yaşımı bekledim heyecanla, delirerek. 18 oldum pek bir şey değişmedi. Üniversiteyi bekledim, evet şahaneydi (belki de bahsettiğim müziği duyduğum zamanlarımdı)

İş hayatı zaten malumunuz, çok acımasız. Şimdi 30 yaşımı bekliyorum. Kadınların en verimli yaşı gibi geliyor. Bir yandan da yaşlanmaktan ölesiye korkuyorum. İçimde tek bir kadın olmadı zaten benim hiç .)

Konuyu fena dağıttım.

Ne diyordum? Evet, okumak, öğrenmek çok anlamlı, ben okumasaydım ne bok yerdim nasıl boş bir insan olurdum düşünemiyorum. Kendimden memnunum evet. Ama annemin bahsettiği olguyu da artık görmezden gelemiyorum. Bilmemek insanı mutlu ediyor, bilmekse mutsuz. Çünkü herkesin malumu nasıl bir toplumla ve nasıl bir toplumda yaşadığımız. Saf olmak bu toplumda her zaman daha tehlikesiz. Ama okumamak, araştırmamak, öğrenmemek beni mutlu edecekse varsın mutsuz olayım. Ben kendi yarattığım diğer boyutumda elimde kahve fincanım, boynumda fotoğraf makinem, etrafımda sevdiklerim ve arka fonumda müzikle bu mutsuzluk bana hayli hayli yetecek biliyorum.

Şimdi, tüm bunların üstüne kalkıp bir elmalı pay pişirmeliyim.

Tüyap' ta Sahaflar

2010-10-20T18:48:00.000+03:00

Zaman ne çabuk geçermiş.. Geçen sene o kadar yolu birkaç vasıta ve de bolca trafikte katettikten sonra eve döndüğümüzde "bir daha hayatta olmaz" gibi laflar etmiştik. Bu sene Barış, kitaplarını da alıp yaklaşık 10 gün kadar gidip gelecek "hayatta gitmem" dediği yere, Tüyap' a .)

Bu sene Sahaflar için 2 büyük festival oldu, ki bu çok sevindirici. İlki burdan ve bulabildiğim her mecradan adeta yırtınarak belirttiğim Sahaf Festivali idi. İkincisi de Tüyap' ta gerçekleşecek. Sahaflar Salon 4' te meraklılarını bekleyecekler..

Ben her gün gidemeyecek olsam da, bazı isimler var ki alınacak kitapları imzalatmadan dönmek olmaz. Yol ne kadar uzun olsa da, koca bir günü oraya ayırmadan dönmek de olmaz, zira listemi de hazırladım bekliyorum .)

Edit: Fuar, 30 Ekim' de başlıyor, 7 Kasım akşamı bitiyor. Şöyle de bir siteleri mevcut detaylar için.

Banyosuyu' nun Kitaplığı

2010-10-12T15:42:00.000+03:00

Canım cigerim pek değerli arkadaşım banyosuyu' mun kitaplığı gördüğünüz üzere çok renkli .) Fotoğraf makinesi kolleksiyonunun (muhtemelen bir kısmının) şenlendirdiği pek hoş analog bir kitaplık.) Teşekkürlerimi sunuyorum banyocum.

Kiraz' ın Kitaplığı

2010-10-11T14:25:00.000+03:00

Projenin şimdilik son kitaplığını bugün yayınlıyorum. Fotoğraf göndermek isteyen, "dur daha ben varım!" diyen varsa istediği zaman mail atabilir, yani proje bitmiş değil.

Açıkçası ben gelen her kitaplığı incelemeye çalıştım, notlar aldım, hoş bir deneyim oldu çoğunu görmediğim, bizzat tanışmadığım kişilerin kitaplığıyla tanışmak, zira az çok anlatıyor kişileri okudukları kitaplar. Gönderen, bana göndermeyip kendi blogunda yer veren, yorum yapan, mail atan herkese tekrardan çok çok teşekkür ediyorum. İlerleyen zamanlarda böyle farklı projelerle karşınızda olmaya devam edeceğim .)

Kiraz'a katkısı için teşekkür ediyorum. Evin her yerine dağılmış kitaplar ne güzel:)

Küçükkken en büyük hayalim annemlerin beni alışveriş yaptığımız kitapçıda unutup gitmesiydi ki sabah kadar istediğim kitabı seçip okuyayım diye...

Bu kadar kitap sever birinden bu küçücük kütüphane çıkması paralel değil biliyorum ama büyük eve yeni taşındım ve yakında hayalimdeki kitaplığı yaptıracağım...

Bu benim 1994 yılında aldığım eski, emektar küçük kitaplığım...

Kİtaplarımı çok seviyorum ama isteyene de okusun diye hemen veriyorum... Sonra da o kişi geri vermeyince tekrar da isteyemiyorum...:) Koşup tekrar alıyorum.

Bir çocuklarla ilgili kitap okuyorum, bir iş, bir de kendime özel kitaplar... Tarihi küçük kitaplığın kapasitesi sınırlı olunca evde salon, yatak odası dahil her yerde de üst üste kitaplar var... Orta sehpam dahil... Onlardan da bir minik kuple gönderiyorum size... En sevdiğim yazarlar deyip başlar da bir iki isim atlarsam çok üzülürüm bu yüzden söylemeyeyim...

Ayça' nın Kitaplığı

2010-10-10T19:19:00.000+03:00

Çok sevgili arkadaşım Ayça'cığımın kitaplığı çok şahane kitaplarla dolu, zira kendisi de Taksim Aslıhan Pasajı'nda kitapçı , o yüzden bu kaçınılmaz .) Teşekkür ediyorum kendisine de buradan.

Sophie' nin Kitaplığı

2010-10-09T14:12:00.000+03:00

Bugün sıra, sevgili Sophie' nin kitaplığında. Kendisine çok teşekkür ediyorum bir kez de buradan, şahane kitaplığıyla katkıda bulunduğu için .)

Gizem' in Kitaplığı

2010-10-08T12:23:00.000+03:00

Gizem' in kitaplığı kendi deyişiyle tatlı ve küçük:) Teşekkür ediyorum Gizemcim.

Bu arada, projemizde yayınlanacak son 2 kitaplık kaldı, göndermek isteyenler cnoktaknokta@hotmail.com' a fotoğraf ve isterlerse yazacakları notlarla beraber mail yollayabilirler..

Kalemimin Sapını Gülle Donattım

2010-10-07T16:12:00.000+03:00

Az önce bitirip masaya koyduğum otobiyografik roman, hayallerini erteleme diye bağırıp çağırıyor adeta. Arka kapaktaki ustanın fotoğrafına bakıp bakıp duruyorum. İyi ki yazmış iyi ki ailesini dinlemeyip gitmiş tiyatroya adım atmış, iyi ki var olmuş, iyi ki var diyorum.

Ferhan Şensoy' un kitaplarıyla tanışıklığım maalesef çok geç oldu. Neden bilmem, özellikle Sahaf Festivali başladığında aradığım kitaplar sadece onunkilerdi. Bir yerden başlamak istedim ve bu kitap bana çok güzel bir başlangıç yaptı zira kitabımız, Ferhan Şensoy' un Galatasaray Lisesi' ne başlama döneminden itibaren, askere gidene kadar ki dönemini kapsıyor. Bu kitaptan anlıyorum ki Şensoy günlük yazmaya müthiş bir önem vermiş çünkü çok detaylı bir anlatım var bazı bölümlerde.

Kitabın ilk sayfasından son sayfasına kadar, o dönemde yaşamayı çok istediğimi farkettim. Sanat, edebiyat, tiyatro, şiir, müzik şimdikinden ne kadar da ileri ve önemliymiş! Her sanat dalına nerdeyse elini atmış ve yüzeysel bilgisini alıp kenara fırlatmış olan maymun iştahlı birisi olarak bir kez daha kendime üzüldüm. Bir şeye baş koyduktan sonra neler olabileceğini, sıkıntısını, ödülünü her şeyini bambaşka anlatmış usta.

Anlatım dili çok güzel, çok sürükleyici, bir o kadar özendirici. Çok güldüğüm yerler de oldu hatta döne döne okuduğum. Bunun dışında cesareti, tutkuyu, aşkı, yazıyı müthiş anlatmış. Ha bir de, o yıllarda Avrupa' da bir Türk' ü, bir Ferhan Şensoy' u. Dolu dolu yaşamış kısacası, okuru iştahlandırıp özendiren bir anlatım tarzı da cabası.

Pişman olmayacaksınız okurken, Ayı İsmail, İbne De Gaulle, Galatasaray Hocaları, öğrencileri hepsi yerlere yatıracak sizi. Sonrasında Ferhan Şensoy' un adeta tesadüfi olarak başvurduğu ve kabul ediliği Avrupa' daki öğrenimini okuyacaksınız. Okudukça anlayacaksınız, anladıkça gülecek, güldükçe hüzünleneceksiniz.

Bu arada bu kitabın ikincisi de yolda imiş, ki buna inanılmaz sevindim. Kendisi bu kitap için 10 yıldır çalıştığını söylemiş ve eklemiş; "Benim bir sandık geçmişim var, onların temize çekilmesi gerek"

Seda' nın Kitaplığı

2010-10-07T11:46:00.000+03:00

Blogunu uzun zamandır takip ettiğim sıcak insan, sevgili Seda hem fotoğraf hem de şahane kütüphanesiyle ilgili notlar yolladı.

Bu arada İkea hakkında kesinlikle aynı şeyleri düşünüyoruz.Biz hem eve hem Barış'ın dükkanına kitaplık gerektiği zaman hemen oraya koşturuyoruz .)

'Hem uçan raflarım var kitaplık olarak kullandığım hem de çok sevdiğim cam kapaklı beyaz kitaplığım. (Hepsi İKEA, dizayn ve fiyat performansı olarak seviyorum kendisini)

En sevdiğim kitabım,Lise yıllarımda tanışıp, okumaktan hiç bıkmadığım Montaigne'in 'Denemeler'i. (Francis Bacon'ın da denemeleri var kitaplığımda ama bana Montaigne'in düşünceleri kadar zevk vermedi)

Evde daha çok kitap okuyan taraf benim, eşimle ortak yanımız ikimzin de IT'ci olması. Dolayısıyla yazılım kitaplarımız ortak. Onunla bir diğer ortak zevkimiz/ buluşma noktamız da Agatha Christie ve Tolkein.

Önümüzdeki günlerde bol bol Türk klasiklerini okumak istiyorum. İlk hedefim Ahmet Hamdi Tanpınar'ın eseri 'Saatleri Ayarlama Enstitüsü' nü okumak olacak. Ama ona gelmeden sırada 'Alaycı Kuş' (şu an heyecanla okuyorum) ve 'Sahilde Kafka' var.'

Pek pek teşekkür ediyorum sana da Sedacım..

Sol'uk

2010-10-06T11:42:00.000+03:00

Ceyl'an Ertem sevgimi duymayan bilmeyen kalmadı sanırım. Bir akşam yemeğinde kocaman masama toplamayı hayal ettiğim kadın müzisyenlerden birisi de kendisi. Yazabildiğim, konuşabildiğim her mecrada kendisinden bahsetmekte herhangi bir sakınca görmüyorum. Nihayet albüm müjdesini de verebilirim artık buradan.

Soluk albümü tam sonbaharlık, tam üşümelik. "Nazım'a" diye bir şarkı var mesela, tam içlenmelik. "Gönül Dağı" nın, "Fikrimin İnce Gülü" nün, "Kızılcıklar Oldu mu" nun şahane coverlar'ı var. Albümün ilginç yanı, her şarkı ayrı müzisyenlerle kaydedilmiş, çok iyi isimlerin imzası var albümde, çıkış tarihinin uzamasının nedeni de buydu sanırım.

"Gidip Dinlenmeliyim" de albümün 2. klibi. Şahane bir Dağhan İş klibi.

Tuğba'nın Kitaplığı

2010-10-06T11:22:00.000+03:00

Tuğba' ya katkısı için teşekkür ediyorum.

Sinem' in Kitaplığı

2010-10-05T11:35:00.000+03:00

Yazılarını ve tavsiyelerini keyifle takip ettiğim sanat sever insan.) sevgili Sinem'in kitaplığı karşınızdadır efendim.. Katkısı için pek bir teşekkür ediyorum.

Kendisi birkaç cümle ile anlatmış ki ben buna sevindim gerçekten. Ayrıca Ferhan Şensoy'un tüm kitaplarının olması kıskançlıktan çatlattı beni .)

Kütüphanemizle ilgili birkaç kelam etmem gerekirse,

Ferhan Şensoy'un ve İhsan Oktay Anar'ın tüm kitapları ve Paul Auster'ın yanısıra kitaplığımızı şereflendiriken, Tolkien'in serisi ile birlikte birkaç fantastik seri daha bir rafımızda ikamet ederler.

Kütüphanemizin nadide ve manevi olarak pek değerli kitapları ise Ahmet Cevdet Paşa'nın "Tarihi Cevdet" ciltleri ve Hayat Ansiklopedileri diyebilirim. Ayrıca 1955 basımı Küçük Prens kitaplığın ağır toplarından.

Kadınus 'un Kitaplığı

2010-10-04T14:54:00.000+03:00

Sevgili kadınus 'un kitaplığı budur efendim ; evin her yerine kitaplar mis gibi yayılmış anladığım kadarıyla:) Kaldı ki bence evin her yerinin kitaplık olması ya da kitapla dolu olması şahane! ben mesela biblo, süs eşyası çok haz etmem, kitap olsun her yer daha estetik bile gelebiliyor aslında bana. Katkısı için pek bir teşekkür ediyoruz:)

Kurtlu Kitap' ın Kitaplığı

2010-10-03T12:03:00.000+03:00

Sevgili kurtlu kitap'ın kitaplığını ben çok sevdim. Kitap haricinde toparlamayı sevdiği objeler, oyuncaklar, arabalar, biblolar mevcut, çok şirin.

Larien'in Kitaplığı

2010-10-01T22:18:00.000+03:00

Yazılarını çok hoşlanarak ve gülerek takip ettiğim pek sevgili Larien'in kitaplığı budur efendim. Kitapları rekor denilecek sürede okuduğunu biliyorum zira okuduğum bir romanı tavsiye ettiğimde kendisinin alıp benden önce bitirmişliği de vardır. Katkısı için pek bir teşekkür ediyorum. Öpüyorum.

Yaprak'ın Kitaplığı

2010-10-01T19:03:00.000+03:00

Efenim, projemin ilk görseli Yaprak'tan geldi. Ben gayet düzenli, tertipli buldum, hatta yayınevlerine göre düzenlenmiş. Ortak birkaç kitabımız var, gördüğüm kadarıyla zevklerimiz uyuşuyor diyebilirim. Bu arada Einstein'ın gözleri üzerinizdeyken kitap okumak şahane olsa gerek.

Yaprak'a çook teşekkür ediyorum kitaplığını bizimle paylaştığı için. Sırada can ciğer kuzu sarmam Larien var onu da yarın ekleyeceğim, beklemede kalınız..

Kitaplığını Göster Projesi

2010-09-29T19:51:00.000+03:00

Bir arkadaşımızın ya da yakınımızın evine ilk gidişimizde eğer ki bir kitaplığı da varsa önünde durup bakınmayı severim zira okuduğu kitaplardan insan analizi yapmak çok mümkün ayrıca benim içinse apayrı bir merak konusu. Kimi makyaj çantası kimi vitrin kimi mutfak dolabı kimi çanta karıştırma meraklısıdır bende müzik arşivi ve kitaplık meraklısıyım.

Aklıma gelince çok şahane bir fikir gibi geldi. Hadi herkes alsın eline fotoğraf makinesini ya da telefonunu çeksin kitaplığının fotoğrafını göndersin bana, bende yayınlayayım burada, yorumlar yapalım, şenlenelim. Blogu olanlar kendilerinde de yayınlasınlar böylece çoğalalım. Ayrıca blogger olmamanız da dert değil. Eklemek istediğiniz cümleleriniz olursa onları da yazabilirsiniz. İlla ki kitaplık olması da şart değil, kitaplarınızı biriktirdiğiniz herhangi bir yer varsa yani ne olursa kabulümüzdür efendim. Ayrıca ben böyle çok düzgün değilde aşırı kitap fazlalığı olduğu için üstüste yığın halinde nereye konulacağı bilinemeyen kitap silsilelerini de çok seviyorum. Ben öncü oluyorum tabi ki. Buyursunlar benim kitaplığım;

Benim çoğu kitabım Ankara'da esasında. 2 senedir burada okuduğum kitaplar ve Ankara'dan gelirken yanımda kapıp getirdiğim (genelde çocukluk kitaplarım) birkaç kitabımı eklersek, ödünç alıp da verilmeyenleri de çıkartırsak böyle bir kitaplık çıktı ortaya. Bizim ki salonda olduğu için böyle düzenli olmak durumunda. Birkaç sene içerisinde ne durumda oluruz bilemiyorum.

Bu arada (izin almadığım için bir kısmını çektim:)) Barış'ın kitaplığını da yayınlıyorum arada ki farkı görün diye. Ben yeni yayınları okuyorum daha çok, eski kitaplar bile olsa genelde kitapçılardan aldığım için yeni basım oluyor. Barış, mesleği gereği ve zevki de o yönde olduğu için eski kitap seviyor. Benimkiler ne kadar rengarenkse onunkiler bir o kadar az renkli ve mis gibi eski kokmakta. Aslında Barış'ın kitaptan daha çok efemerası ve eski objeleri var onlarda kutularda saklı.

Hadi sıra sizde efendim, kimse göndermese bile bu da böyle bir anımız olsun.) Göndermek isteyenler cnoktaknokta@hotmail.com 'a gönderebilirler..

Alaycı Kuş

2010-09-28T16:19:00.000+03:00

Suzanne Collins, ilki "Açlık Oyunları" olan, "Ateşi Yakalamak" ile devam eden ve son olarak "Alaycı Kuş" ile biten müthiş bir serinin yazarı. Birkaç ay önce ilk iki kitabı yalayıp yutmuş bir okur olarak "Alaycı Kuş"u nasıl bekleyeceğimi düşünüp durmuştum. Aklıma gelince bile heyecan yaptırıyordu bana, az önce bitirdim böyle bir seriyi okumuş olmanın mutluluğu ve hüznü içerisindeyim. Ne acayip, kitapların verdiği sersemlik duygusu keşke çok daha uzun sürebilse.. Neyse, konumuz bu değil.

Öncelikle belirtmeliyim ki, ilk iki kitabı henüz okumayan varsa, bu yazıyı okumak biraz anlamsız sizin için. Zaten kitabı çok anlatmadım daha çok bende yarattığı etkiyi yazdım. Spoiler olacak bundan sonrasında tekrar belirteyim.

Kitaba başlarken neyle karşılaşacağımı çok düşünmemiştim açıkçası ama diğer iki kitaptan daha farklı olacağının sinyalleri ikinci kitabın sonuyla zaten verilmişti. Ben biraz daha umutlu başladım okumaya. Ama distopik romanlarda çok fazla Polyanna olamazsınız. Bunu da ilerleyen sayfalarda hatırlattım kendime.

Katniss yine her koşulda aynı hareket eden, duygularına ve mantığına herşeyden önemlisi hislerine güvenen olgun bir kız. Kafa karışıklığı çok sürmüyor zira hepsinin üstesinden gelebiliyor kendi içinde. Bunun için ona yardım edenlerde, delicesine karşı çıkanlar da var. Ona yardım edenlere içten bir bağlılık duysa da, sevmeyenleri de umursamıyor. Böyle bir iç denge sağlamış kendisine. Okurun gözünde de bir süper kahramandan farksızlaşıyor tüm bu yönleriyle.

Tüm bunların dışında Gale ve Peeta var bir de tabi. Peeta, bu kitapta okuru ve Katniss'i bir hayli şaşırtıyor. Ama onu sevmekten hiç vazgeçemiyorum. Gale karizmatik bir avcı olarak kalmış aklımda, Peeta'da sevimli biri ama yeri geldiğinde güçlü kollarıyla sarıp sarmalayan duygusal bir çocuk. Bu yönleriyle Peeta'yı kendime daha yakın gördüm. Bu yüzden sonu beni memnun etti.

Ayrıca yazarın Katniss'i çok sert bir seçim yapmaya zorlamaması daha da mutlu etti beni. Klasik bir sonu olmasından çok korktum itiraf edeyim.. Katniss'in birini seçmemesinden ya da Peeta ya da Gale'in ölmesinden ya da herkesin içiçe mutluluk sarhoşluğuyla ülkenin kurtuluşuna kadeh kaldırmasından falan korktum. Sanırım bu yüzden Collins, biz Gale ya da Peeta'yı beklerken, ters köşe yapıp Prim'i öldürdü. Neyse ki Katniss bundan sonrası için Gale ya da Peeta arasında bir seçim yapmak zorunda kalmadı. Tüm yaraları, hüznü, kabuslarıyla kendisini Peeta ile yaşamın akışına bıraktı. Gale savaşı seçti belki de aradan çekildi.

Ne yalan söyleyeyim hüzün ve mutlu olma karışımı gözyaşları döktüm kitap biterken ..

Kitabın başlarında 13. mıntıkayı tanımaya başlıyoruz. Zaten çok güvenilir bir yer olmadığı içimize bir şüphe olarak başlarda düşüyor. O yüzden Katniss'in seçimleri kitabın başından sonuna kadar beni yine memnun etmeyi başarıyor.. Yine Snow'u hezeyan ve "bak ben kazandım şimdi" hisleri içinde öldürmediği için Collins'e minnet duyuyorum. Prim'e üzülüyorum. Katniss ve Peeta'yı kucaklıyorum. Aradan çekiliyorum.

Sahaf Festivalinden Fotoğraflar

2010-09-27T12:01:00.000+03:00

Aman aman çekebildiğim fotoğraflar değil ama az çok fikir verebilir sanırım. Bu arada festival 3 Ekim'e kadar uzatıldı, hala gidemeyen varsa stantlar tıka basa kitap dolu bilginize:)

Yarım Bıraktığım Yazılar

2010-09-24T11:02:00.001+03:00

Yazasım olduğu zamanlar son hız yazmaya başlıyorum, sonra "şak" diye kalakalıyorum, hevesim kaçıyor, kafam dağılıyor. Az önce 5 dakika kadar bakıştık kendileriyle. Dedim madem öyle, hepinizi bu utançla yaşamaya mahkum edeceğim, yarım yamalak yayınlanacaksınız bu blogun arşivinde bir utanç kaynağı olarak. (bu arada şu cümleyi bile kurana kadar kaç kez yarım bırakma raddesine geldim, neler oluyor tanrım)

Bu arada blogun ayarlarında bir problem yaşıyorum, yazıları renklendiremiyorum mesela. Barış'ı da Sahaf Festivali nedeniyle günde yarım saat görebildiğim için düzeltemiyorum.

İlk yazımı yazın sıcağında, henüz Bodrum'a gitmeden yazmışım. Başlığımız "Rehavet"

Çok şahane bir rehavet içerisindeyim, etrafta çoğu kimse öyle anladığım kadarıyla zira çoğunluğun yazısı şöyle başlıyor "bayadır bir şeyler yazmadığımın farkındayım" .. Blog yazmaktan usananlar Twitter başına !!

neyse, havalardandır diyelim.

Yazın zamanının çoğunu tv başında geçiren bir kimse olarak bundan utanıyorum, oysa etrafta okunacak ne çok kitap, keşfedilecek ne çok grup, çekilmeyi bekleyen ne çok kare var! Muhtemelen Eylül'de çıkacağım tatili bekliyorum. "Bodrum Eylül'de bambaşka" diyerek avutuyorum sıcaktan pelteleşmiş beyin hücrelerimi.

Vantilatör böyle nemli günlerin can dostu, kankası. Alışkanlık yapıyor meret. 2-3 gün önce evin içinde nereye gitsem peşimden götürdüğümü farkedip azıcık ara verdim.

Hı ne diyordum? Tv.. Hayır cidden izleyecek hiçbir şey yok. Zaten zamanın çoğu zap yaparak gidiyor. Tv'den arta kalan zamanlarda defterimi kalemimi alıp Ahmet Ümit'in "İstanbul Hatırası"nı okuyorum, konsantremi kaybedince Çilekeş'in "Histeri Çalışmaları"nı dinliyorum. Böyle yarı dolu yarı boş geçiyor günler..

2. yazım, "Neden Ünlü Olduğu Anlaşılamayan Ünlüler"

Öncelikle belirtmeliyim ki, "ünlü" kelimesi 5'ten fazla söylenince anlamını kaybediveriyor. Ünlü ne ki? diye kalakalıyorsun.

Tekrar belirtmeliyim ki gayet kişisel bir liste yapacağım. Listemde çok ünlü olmuş ama benim tarafımdan "neden ünlü olmuş anlayamadım" tepkisi verilmiş bir zat varsa kusuruma bakmayın, yapacak bir şey yok, bünyem bu kişileri "ünlü" olarak görmeyi reddediyor.

Ayrıca "ünlü" demek "matah" bir insan olduğuna da denk gelmez aslında. Ama gazeteyi ya da dergileri her açışımda aynı kişileri görüyorsam insanlar bu zatlara belli bir derecede önem veriyor demektir.

1. Lindsay Lohan : Benim aslında bu listeyi oluşturmaktaki en önemli sebebim bu kişi. Neredeyse hergün kendisiyle ilgili bir haber çıkıyor. Kendisini yıllar önce ilk kez klibinde görmüştüm, dans ederken falan. Bu kadar. Lezbiyen olması, hapislere düşmesi vs vs bu kadar ünlü olmasına neden olduysa varsın "ünlü" olsun. Benim için "anlamsız yere ünlü olmuş bir kişi" den ibaret.

2. Katy Perry : Bu kadının çok piyasa şarkıları olabilir, bu yüzden "ünlü" olmuş olabilir, gel gör ki canlı söylerken sesi rezilin de ötesinde. Kocaman göğüsleri var diye mi ünlü? Bilemiyorum. Antipatim, Snoop Dogg ile şarkı söylemesine rağmen geçmek bilmiyor.

ahahah 3'te kalmışım, ilk 2 ismi yazmak rahatlatmış beni, atmışım sinirimi üzerimden .)

3. yazımın başlığı "Ev Halleri"

Dün Barış söylediğinde haklıydı sanırım.

ahahah, bu da bu kadar:) Bunda aslında evde hep aynı yerde oturduğumdan, oturduğum yerin çevresinde hayatım kolaylaşsın diye cd'ler, 1-2 kitap, evin tüm kumandaları, defterler, dergiler, kahve-çay fincanları, fotoğraf makinesi, saç tokası, kulaklık, sakız kaplı olduğunu falan anlatacaktım sonra anlamsız geldi onu da tek cümlesiyle bıraktım:)

Bir de sadece attığım başlıklar var ki onlara hiç girmeyeyim.) Neyse, bu da böyle anlamsız ama eğlenceli oldu.

Seven

2010-09-21T22:07:00.000+03:00

Seven, 7 kadının, dünyada insan hakları, hak ihlalleri adına verilen yaşam mücadelesini anlatan bir tiyatro oyunu. Aslında tam oyun sayılmaz, zira bizim bildiğimiz tiyatro oyunlarına pek benzemiyor. Bir okuma tiyatrosu olarak hazırlanmış. Dünyanın 7 ülkesinden, 7 kadın aktivist ile yapılan röportajlara göre hazırlanmış ve 2007'den beri de gösteriliyor. Amerika sunumunu Hillary Clinton yapmış. Merly Streep, İrlandalı aktivist İnez Mc Cormak'ı seslendirmiş. Yani dünyada epey ses getirmiş ve önem verilmiş.

Bundan bahsetmemin sebebiyse, Perşembe günü (23 Eylül) Muammer Karaca tiyatrosunda ücretsiz olarak gidip izleyebilecek olmamız. Türkiye'de ki okumaları Fethiye Çetin, Füsun Demirel, Ece Temelkuran, Belçim Bilgin Erdoğan, Şevval Sam, Zeynep Eronat ve Lale Mansur yapıyor.

Hazır tiyatro sezonunu açıyorken, hızlı bir giriş yapalım, benim epey ilgimi çekti zira.

Beyoğlu 4. Sahaf Festivali , hepimiz davetliymişiz

2010-09-17T12:01:00.000+03:00

Bu sene 4. sü düzenleniyor, gitmeyen çok şey kaçırıyor. Yıllardır arayıp bulamadığınız bir kitap ya da kitapçıdan çok pahallı diye alamadığınız bir ya da birkaç yüz kitap karşınıza çıkabiliyor.

Salı günü Doğan Hızlan'ın konuşmasıyla *Taksim Gezi Parkı'nda* resmi olarak açıldı, 28 Eylül'de de sona erecek. Sabah 10.00 dan gece 22.00 ye kadar da açıklar üstelik. Ben istediğim 3 kitabı da şak diye buldum, üstelik çok da ucuza. 5-10 tl idi benim aldıklarım. Daha da eşelemeye devam edeceğim. İnanır mısınız bilmem ama valizle kitap almaya gelenini bile gördüm:)

Pek çok gereksiz etkinliğin yerli yersiz duyurulması, bu festivalin ise bilinmemesi beni ve pek çok kitapseveri üzse de yetişebileceğimiz her yere duyurmaya çalışıyoruz. O yüzden bloglarınızda, twitter'da, facebookta vs. duyurursanız her şey daha bir anlamlı olacak .)

Gidelim biraz karıştıralım sayfaları, sahaflarla sohbet edelim, kitap okuyucusunu gözlemleyelim, bir çay/kahve içelim. Böyle etkinlikleri bulmak maalesef zor, oldu mu kaçırmayalım.

Bu arada, gelenler olursa bazen orada olabiliyorum tanışmış oluruz, muhabbet ederiz, Barış Sahaf civarında beni görebilirsiniz.

** Facebooktan takip bilgisi için, http://www.facebook.com/#!/event.php?eid=108250582562203&ref=ts

Dönüş'üm

2010-09-16T14:02:00.000+03:00

İnternetsiz, televizyonsuz, bol fotoğraflı, bol kitap gazete okumalı bir 15 günün ardından buralara dönmek pek keyifli olmasa da, bu 15 gün içerisinde hayattan daha fazla keyif almanın yollarını kendimce belirlediğim için bundan bile keyif almaya çabalıyorum. Ohh, hep böyle bir cümlenin hayalini kurmuştum.

15 gün uçsuz bucaksız denize, doğan değil ama batan güneşe, dağlara tepelere, böcek seslerine o kadar kanalize olmuşum ki bugün yan apartmandan gelen halı tokmaklama sesini duyunca kendime geldim, buraya yazmam gerektiğini hatırladım. Hatırlar mısınız bilmem ama ben Ceren. Oturduğu muhitte, en çok apartman teyzeleriyle başı belada olan, halı çırpma sesine 1,5 yıl sonra bile hala tahammül edemeyen kimse. Hoşbuldum.

* Bodrum artık eski Bodrum değil muhabbetine elbette girmeyeceğim ama Cevat Şakir'in evini Sultanahmet Köftecisi yapan zihniyete kafa göz dalasım var.

* Bodrum esnafının gözlerini döndüre döndüre, sırf tatil yeri diye ne koparsam kardır diye bakınmasına kusasım var. Ulan pazarları bile dehşet pahallı.

* Her neyse bak yine şikayet insanı oldum. Oysa pamuk gibiydim güneşlenirken sere serpile.

* Tatilde iken 3 kitap okudum; Aylak Adam, Amcam Oswald, Beşpeşe.

* En çok Çilekeş'in "Histeri Çalışmaları" albümünü dinledim.

* En çok muhabbeti 68 yaşındaki mimar, entellektüel, stil sahibi Necmiye teyze ve 75 yaşındaki durmak nedir bilmez, benim gibi kahve düşkünü, en basit konuyu bile keyifle, dallandıra budaklandıra anlatan Recep Amca ile yaptım.

* En çok tatil sitesinin dedikoduculuğundan ve yeni aldığım terliğin soyulmasından şikayet ettim.

* En çok güneşin batışını fotoğrafladım.

* En çok tavuklu pilavı ve Nutella'yı özledim. En çok balık, makarna ve tatsız tusuz Sarelle yedim.

UYARI: Eğer Kamil Koç ile yaz aylarında yolculuk edecekseniz yanınıza, hırka, mont, atkı vs almanızda fayda var. Klimayı coşturuyorlar. Şikayet ederseniz "çok mu soğuk ki?" diyebiliyorlar.

Şimdi biraz fotoğraf ekleyelim bakalım.

Sınırın Güneyinde, Güneşin Batısında

2010-08-21T23:38:00.000+03:00

Okuduğum ikinci Murakami eseridir esas adı Kokkyo No Minami, Taiyo No Nişi .. Üst üste akıcı, polisiye kitaplar okuyunca 187 sayfalık mini kitabı okumak biraz zor geldi.) O yüzden 2-3 haftadır başucumda beklemedeydi. Bugün iyice soğumadan aramız, bitirmeye karar verdim kendisi de direnmedi pek.

Kitabın basım tarihi 1992. Burada 2007'de çıkmış. Yuh be kardeşim.

Murakami ile geçmişimiz Sahilde Kafka ile sınırlı bile olsa az çok tarzını, üslubunu tanıdığımı zannediyorum. O müthiş betimlemelerinin, yarattığı karakterlerin, arka fonda devamlı çaldığı müziğin, sert imajın arkasına ittiği derinliğin hastasıyım. Bu kitapta da Kafka Tamura gibi bir karakter var, Hacime.

Hacime tek çocuk olmanın sıkıntı yarattığı bir toplumda tek çocuk olarak, yalnız ama kendisine yakın insanlar bulmak isteyerek büyüyor. Biraz çekingen, biraz yalnızlığı seven, karakteri sağlam bir çocuk olarak gördüm ben onu.

Her yalnız çocuk gibi onun da gözünde dev olabilen birkaç arkadaşı oluyor. Bir tanesi özellikle büyük izler bırakıyor. Yaşı ilerlese de, evlense de, çocukları olsa da unutamayacağı bir arkadaşı. Onunla müzik dinlemekten, saatlerce sohbet etmekten, yüzüne bakmaktan delicesine hoşlanıyor. Çocukken daha silik ama büyüyünce her şey daha anlamlı ve net.

İşte tüm kitap onun bu yaşadığı derin duyguları, bazen yüzeyselliğini genel olarak hayatını anlatıyor..

Kitapta yine ara satırlarda hemen okuyup geçilemeyen cümleler saklı. Özellikle Hacime'nin bir kız arkadaşından bahsederken kurduğu cümleler müthiş.

" Ona sarılmak inanılmazdı. Yine de kafamı kurcalayan ve beni hayal kırıklığına uğratan şey, onda sırf bana özel bir şey keşfedememiş olmamdı. Kötü özellikler listesini hayli aşan ve benimkileri de gölgede bırakan iyi özelliklerine rağmen bir şeyler, hayati bir şeyler eksikti."

Hacime, kız arkadaşında kendine özel bir şeyler arıyordu.. Bunu okuyunca ben nedense baya bi şaşırdım, çok hoşuma gitti. Herkese ait özellikleri bir yana, kendine has, sadece kendisinin bilebileceği bir anlam arıyor. Vay. Kim düşünebilir?

Kitap, alışageldiğimiz giriş+olay+sonuç döngüsünden az biraz farklı. Her an bir olay olacakmış gibi beklemek anlamsız. Olay zaten her satırda. Dalgın okumamak lazım zira duyguyu kaçırabilirsiniz.

Televizyon Zırvaları - 2

2010-08-16T15:13:00.000+03:00

Genelde -sıcaklardan ötürü- şu ara tüm gün evdeyim, televizyonla aramda en fazla 2 metre var, eğer okuduğum kitaptan ya da internetten sıkıldıysam, yapacak daha önemli bir işim de yoksa tv saçmalıklarına göz atıyorum.

* Şu sıra en çok saçmaladığını düşündüğüm kanal, Show tv. Yeniden "Doktorlar" dizisini göstermeye başladı. İşbu dizi kimbilir kaçıncı tekrarında. Hayır buna razıyım , zira ara sıra milattan önce çekilmiş olan "Yarım Elma" dizisine rastlıyorum, bu rastlantıya baya bi gülüyorum.

* Show Tv'nin cankurtaranı tabi ki Acun. Acunsuz bir hayat düşünemez hale getirildik. Her akşam kendisini tv'de en az 1 kez görmezsem işim rast gitmiyor. İnatla "Survivor" izlemeye devam ediyorum, "Var mısın Yok musun" a ise şu ara uzağım, yoksa ona da dadanırsam tv'yi bir sarılıp öpmediğim kalacak.

* Acun'dan sonra televizyon tarihinin en SAÇMA yayını başlıyor. Evet bildiniz. "Evcilik Oyunu"

Her birinin oyuncu olduğu söylenen yarışmacılarının çoğunu ben nedense hiç görmemişim, tüh vah. Böyle bir kandırmaca yayının bu kadar fanatiğinin olması ise beni düşündürüyor. Yaklaşık 2-3 hafta önce Mert adlı yarışmacı kendisine talip olan bir kadınla yolda güya karşılaşıyor ama ne hikmetse kadın yolun karşısından mikrofonla geliyor ahahah.

Biz milletçe çok safız cidden :) Eve kapatılan 2 karşı cinsin birbirlerine aşık olmasını bekliyoruz umarsızca. Onun için izliyoruz aylarca. Hayır diyoruz onlar birbirlerine aitler. AAA bak ona nasıl baktı.

Şimdi söyleyin bana siz, Kendi'nin Yiğit'e aşık olmasını istemediniz mi içten içe, çaktırmadan? Öhöm.,

* Benim açık ara en sevdiğim program e2'deki Rachel Ray Show zira kendisi yemek yapıyor 5 dakikada. Evet, en sevdiğim program 5 dakika sürüyor .) Bi ara Kanal D'de "Emel Başdoğan" program yapıyordu ama ne oldu bilmiyorum programı artık yok.

* "Kavak Yelleri" bayadır kabak tadında. Şahıslar dram üstüne dram yaşamaya başladı, son 1-2 bölümde komik olaylar yaratmaya çalıştılar ama o da çok saçma ve basit kaçtı. Rastlarsam izliyorum ama saat kurmuşluğum yok kendisiyle ilgili. Dizideki Efe'nin geri dönmesi ise gayet saçma sapan bir şey oldu kanımca.

500 Days Of Summer

2010-08-13T16:05:00.000+03:00

Bu aralar filmleri biraz gecikerek izliyorum sanırım. Bazen böyle şeyler olabiliyor, o an için çok popüler bir kitabı okumuyorum ya da filmi izleyemiyorum, ortalık durulsun, sesler sussun, sonra sakin kafayla izleyip değerlendirmek daha hoş geliyor. Yani bir filmi ya ilk izleyenlerden olmalıyım ya da son. Her zaman değil tabi, bazen ..

Bu film de öyle oldu sanırım.

Konusuna baktığınız zaman ne kadar klişe diyebilirsiniz, benim size önerim konuya takılmadan filmi izlemeniz.. Klişe de olsa film nasıl o klişeden uzak çekilir görün derim. Ben baya beğendim filmi, oyuncuları, mekanları, müzikleri. Tamam hayatınızın filmi olmayacak ama benim gibi yapış yapış romantizmden uzak biriyseniz hoşlanacağınızı garantileyebilirim. Elimden daha fazlası gelmez .)

Konu kısaca bir aşk hikayesi, tek taraflı mı anlayamadığımız. Sinir olabileceğimiz nayır nolamaz diyebileceğimiz ya da ohh böylesi daha iyi diyebileceğimiz seçenekli bir son var, ne hissedeceğiniz size kalmış, klişe bir mutlu son yok yani, bir bakıma. Çok şaibeli yazıyorum evet. Ayrıca her romantik filmde olduğu gibi burada da karakterler bakmaya doyulamayacak cinsten. Zooey Deschanel ve Joseph Gordon Levitt başrollerde.

Tom 'un Summer'la ve Summer'sız geçen 500 gününden karışık olarak seçmeli gösteriyor yönetmen ve seyirci de ne olacak kız gerçekten aşık olacak mı diye bekliyor. Şirin bir film. 1-2 saat ayırmaya değer.

"boy meets girl. boy falls in love. girl doesn't"

Ey Hafıza !

2010-08-11T00:41:00.000+03:00

Son 1 senedir falan anormal şekilde hafızamı kaybetmiş vaziyetteyim .. Ara sıra aklıma geldikçe çıldırıyorum! Eskiden çok eskiden ben daha ergen iken, misal, şarkı sözleri falan ilk dinleyişte aklımda kalırdı, şimdi pof ! uçup gitmekte..

Okuduğum kitap hakkında 1 ay sonra konuşamaz oldum. İzlediğim filmler de keza öyle .. Yaptığım özel yemekler için illaki tarif bakmam lazım. Dinlediğim şarkıyı ezberlemeyi bırak, kimin söylediğini zor aklımda tutuyorum! Off ...

Buna bir hal çare bulmak lazım.

Bu beni mahvediyor.. Ne yapmalıyım bilemedim. Günde kaç adet sudoku çözmeliyim? Kaç bulmaca yalayıp yutmalıyım?

En çok da annem ve babam şarkı söylerken unuttukları yerleri uydurduklarında onlarla dalga geçtiğime yanıyorum. Ben kaç yaşındayım, hafızam ne halde ?!

Şu ara inatla sevdiğim ve önceden ezbere bildiğim şarkıları baştan sona eksiksiz söylemekle uğraşmaktayım. Kendimi deneyip deneyip deliriyorum sinirden .) Varsa bir öneriniz konuşalım dertleşelim sonra da unutalım..

Splice - Deney

2010-08-02T12:05:00.001+03:00

Şu ara vizyonda olan Splice, başlangıçta merak uyandıran, sonlara doğru saçmalayan, bitişiyle iyice zıvanadan çıkmış bir film. Çok üzgünüm ki, müthiş adam Adrien Brody bile filmi kurtaramamış zira bir yerden sonra ondan bile tiksinebiliyorsunuz.

Konu,

Elsa ve Clive isimli iki bilim insanı, gayet korkunç bir şekilde insan ve hayvan dna'larını birleştirerek yeni bir organizma yaratıyorlar. Ortaya ilk başta yarı tavuğa benzeyen gitgide genç kız görünümünü alan bir yaratık çıkıyor. Her yaratık gibi Dren adı verilen bu yaratığımız da gayet tehlikeli bir türe dönüşüyor. Biz de paşa paşa kendisinin hızlı gelişimini izliyoruz.

Buraya kadar -ehh işte- diyip merakla "neler olacak tanrım" kıvamında izliyorsunuz. Bundan sonrası gayet tiksindirici.

Spoiler

Yaratıkla sevişmek nedir yahu? Hayır yani çok mu çekiciydi de kendine hakim olamadın, biraz insaf..

Dren gömüldükten sonra gayet gelişmiş bir erkek yaratığın ortaya çıkışı biraz anlamsız değil mi?

Erkek yaratığın Elsa'ya tecavüz etmesi filmin iyice zıvanadan çıkışının nirvanası değildir de nedir?

Elsa'nın herkesin ölümüne sebebiyet verdikten sonra gayet soğukkanlı şekilde davranmaları falan neydi? offf..

Spoiler